The Ultimate Survivor

Una ko siyang nakilala isang Sabado ng hapon noong Setyembre 2002. Kagagaling lang namin sa isang piket sa Camp Aguinaldo para gunitain ang ika-30 taong anibersayo ng deklarasyon ng Batas Militar. Inanyayahan siya ng organisasyon ko noon para sa isang hapon ng kape at kuwentuhan sa taluktok ng Vinzons Hall. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa payong, bukod kasi sa makulimlim, nagsisilbing tungkod na rin niya ang payong sa pagpanik sa ika-apat na palapag ng Vinzons.

May tatlumpu siguro kaming taimtim na nakikinig sa mga kuwento niya. Sariwang-sariwa pa sa kanya ang mga pangyayari noon. Binuod niya sa amin ang mapait niyang karanasan sa isang tula na siya mismo ang sumulat. Parang nararamdaman pa rin niya ang mga tadyak at kulata sa kaniyang tagiliran sa pagsambit niya ng bawat kataga. Sabik na sabik akong itanong sa kanya kung kilala ba niya ang mga tauhang dati-rati’y nababasa ko lang sa mga libro. Nabanggit ko ang pangalan ni Lorena. “Si Lorie,” wika niya at biglang naglumiwanag ang mga mata niya. Naalala niya ang mga dating kasama at kaibigang dumating at lumisan ngunit nag-iwan ng pitak sa kanyang puso at tatak sa mahabang tradisyon ng pakikisangkot at pakikibaka.

Hindi lang ito ang naging laman ng huntahan noon. Sa kanya ko natutunan ang hindi paglalagay ng asukal at cream sa brewed coffee. Iginugupo na rin kasi siya ng panahon at ng kanyang katawan. Hindi na naghilom ang mga sugat niya sa binti na kanyang natamo nang ma-ambush siya noong dekada ’80. Ang kwento pa nga, mayroon pang shrapnel na naiwan sa kanyang ulo. Magkagayunman, nagpapatuloy pa rin siya.

Hinikayat niya rin kaming maging vegetarian at huwag tangkilikin ang mga dairy products dahil sa masamang epekto hindi lamang sa tao kung di maging sa mga hayop na inaabuso sa ngalan ng mass production. Ganun na lamang ang pangangalaga niya sa kanyang katawan kaya’t katakatakang madali na siyang iginugupo ng mga sakit na kumakapit sa kanya. Hidni man niya ako nakumbinseng maging vegetarian, maraming bagay na rin ang natutunan ko mula sa hapong iyon.

Muli ko lamang siyang nakasalamuha nang mag-prerog ako sa klase niya sa PI noong 2004. Siguro hindi na niya ako natatandaan dahil sa madalas akong late o di kaya absent dahil alas-7 ang klase ko sa kanya. Laking gulat ko na lamang nang tawagin niya ako sa klase para i-congratulate nang mapili ako para pamatnugutan ang dyaryo. Kilala pala niya ako. Kilala pala niya ang bawat isa samin. Matalas pa rin ang memorya niya. Bukod sa gagap niya ang leksyon sa bawat session, kayrami niyang kuwentong ibinabahagi. Pinagsisihan kong madalas akong late at hindi naririnig ang bawat kuwento niya. Pakiramdam ko noon, kayraming bagay ang nais niyang ibahagi sa amin, higit kay Rizal, higit sa mababasa namain sa libro at readings.

Hindi na ako nakabawi sa kanya. Nang sunod na kunin ko bilang elective ang isang kursong itinuturo niya, lalong dumalas ang pag-aabsent ko. Ang laki ng tampo niya sa amin ng ilan kong kaklase dahil madalas na nga kaming wala, bihira pa kaming magsalita sa klase. Iyon pa naman daw ang pinakamabisang propaganda. Isa pang kasalanan ko sa kanya ay ang pagbinbin ko ng mga requirements sa subject na iyon. Kaya ganun na lamang ang panlalamig niya sa akin nang magpasa ako sa kanya ng completion form. Doon ko lang napansin ang pamamalat ng kanyang boses. Nagiging madalas na ang pagkawala ng boses niya at nagiging bagahe na sa kanya ang pagsasalita. Pero dahil sa dedikasyon niya, patuloy pa rin siyang nagtuturo sa kabila nang paghihirap niya sa pagsasalita.

Naging magaan na lang uli ang pakitungo niya sa akin nang iabot ko sa kanya ang isang poetry zine na gawa ng mga kaibigan bilang pagtugon noon sa deklarasyon ng state of emergency. Parang na-reassure ko siya kahit papaano na may pag-asa pa. Na kahit madalas ay binibigo namin siya, ay nagagawa pa rin naming ipakita na mahal din namin ang bayang ito katulad ng ipinamalas niyang pagmamahal dito. Hindi man namin mahigitan, magawa man lang naming bantayan ang kalayaang ipinaglaban niya nang maraming taon. Iyon ang inaasahan niya sa amin at sa mga susunod pa.

Kanina, muli ko siyang nakita ilang oras bago mag-Pasko. Bagamat tinutulungan ng aparato, lumalaban pa rin siya para magpatuloy. Wala man ang pamilya niya rito, matiyaga siyang binabantayan ng mga dating estudyante, kasama at kaibigan sa unibersidad at paaralan ng lansangan. Mga taong minsan niyang nakahuntahan, nasermunan at nabigyan ng aral. Sir Nic, hindi kayo nag-iisa, kasama niyo pa rin kami sa laban niyong ito. Hihintayin po namin ang inyong paggaling. Mahal namin kayo.

Kaligta

I.
Itong paglingon
ay hindi simpleng pagbabaliktanaw,
hindi paghinto sa paglalakad dahil inabutan na ng hingal
hindi ganap na pagtalikod sa mga bagay na ‘di magawang harapin.

Itinakdang maging haliging asin sa Sodom
ang sinumang ipipihit ang leeg
para masdan ang pagkaagnas ng lungsod,
ng panahon at pagkakataon.
Ngunit isinumpa naman ng mga matatanda
na walang patutunguhan
ang mga di alintana ang pinanggalingan
ang mga di nagawang mamaalam.

Ang muni ng sandali
ay hindi kontra sa agos ng pag-unlad.
Hindi ako inaantala ng saglit.
Binabalisa ako ng pagkainip.

Ang paglingon kong ito
ay hakbang palabas sa kandili ng pananatili
pagbalikat sa bigat ng pag-alala
pagbalikwas sa halos natural nang proseso ng pagkaligta.

II.

(Nag-iiwan ng mga patlang at puwang
ang pagsapit ng gunita sa kalagitnaan
ng mga pangungusap at parirala.
Lihim na nililimot ng dila
kung paano bigkasin ang iyong pangalan.)

III.

Napagdesisyunan ko nang samsamin ang lahat ng mga gamit sa ibabaw ng kama. Hindi ko na magawang piliin kung alin ang dapat maiwan: huling nobela ni G na isinantabi at itinupi ang pahina ng Kabanata XV, kalawanging makinilyang natanggalan ng letrang A, salamin sa matang bali ang kaliwang tangkay, pinagbalatan ng mga regalo ng mga nagdaang pasko, anino ng kung sino na maingat na tinupi, dangkal-dangkal na polyetong di naipamudmod sa huling rali, talinghagang hiniram nang walang paalam, at buntonghiningang itinago sa kahon ng sapatos. Inempake ko nang lahat sa maleta bago mahigpit na ikinando.

Pumara ako ng taksi. Isinakay ko ang maleta sa likod nito. (Talaga nga palang kaybigat ng mga katawang nilagutan na ng hininga.)

“Nagtahan po.” Kumaripas ang taksi. Pumaspas ang metro. Naiwan akong nakatulala sa bintana.

Pumara ako pagdating sa eksaktong kalagitnaan ng tulay. “Bawal po.” Iniabot ko ang lamukos na pera. Nagkamot ng ulo ang drayber. Ibinaba ko ang dalang bagahe.

Hindi ko na kailangang ihagis. Sapat na ang bilis na itinakda ng pwersa ng grabedad. Sumisid muna ang maleta ng dalawang talampakan bago lumutang at mabagal na nagpatianod sa daloy ng maputik na ilog. (Ano nga ba ang tinig ng nalulunod? Magawa pa kayang tumakas ng mga salitang hindi nabigkas?)

Sinundan ko ng tingin ang maleta hanggang sa matawid na nito ang kabilang panig ng tulay. Madaling araw na nang maabot ng maleta ang dulo ng aking tanaw. Napagpasiyahan ko nang pumara ng dyip.

Pagdating ko sa bahay, dinatnan ko ang sariling sa sala pa rin nahihimbing.

__________________________
ang larawan ay mula sa cover ng "the ballad of sexual dependency," koleksyon ng photographer na si nan goldin

antala

Isang linggo na ang nakakraan nang balikan ko ang pagthethesis. Hanggang ngayon kahit nga intro part ng thesis ay hindi ko pa tapos. eto talaga ang ultimate karma, o dharma nga ba? for that, tinulaan ko na lang monitor ng computer, sakaling makipag-cooperate na ako sa kanya...

Oda sa di matapus-tapos na thesis

i.
Patawarin nawa ako kung ihalintulad ko
itong pagka-antala
sa inilulunsad na istratehiya:
pagguhit ng bilog
paglipol sa tiwali
pagpapanibagong hubog
paggapi sa mga kaaway ng gabi

ii.
Ang aksyong ito’y taktika ng dibersiyon.

iii.
Humihikab na ang bentilador
sa mabagal na tikatik ng pihikang titik.
Mas madalas pang nalilimas
ang mga salitang ayaw lumabas.

iv.
Katwiran ko’y kayraming tulad ko sa bayang ito,
samantalang ang mga dekampanilya’y tinutuya.

v.
Iba ang pag-iinat sa pagbabanat.
Ang una’y para magising,
ang isa nama’y para mabuhay.

2:02 am; 17 Setyembre 2006
Kalye Burgos

"i don't want to perish like a fading voice"

birthday ng lola ko ngayon, at ililibing siya mamayang tanghali. ngayon ko lang uli nakita yung ibang pinsan ko, hindi ko na nga makilala yung iba. ngayon lang din ako nakapag-reconnect sa kanila kasi hindi naman ako sumasama sa mga reunion, o pag sumasama ay hindi naman ako nakikipag-socialize sa kanila, for the longest time. anyway, napaisip tuloy ako ng repertoire kapag nam,atay ako na patutugtugin sa funeral service ko. hehehe. eto lang ang naisip ko sa ngayon:

1. fast car- tracy chapman (hahaha)
2. imagine- eva cassidy cover ng beatles
3. fragile- sting
4. fields of gold- eva cassidy cover ng orig ni sting
5. going for gold- bright eyes
6. landslide- smashing pumpkins cover ng fleetwood orig
7. the scientist- coldplay
8. satisfied mind- jeff buckley
9. opened once- jeff buckley
10. woodstock- joni mitchell
11. till tomorrow- don mclean
12. awit ni canuplin
13. here's where the story ends- the sundays
14. forever young- youth group
15. mad world- gary jules cover ng tears for fears orig

---

forever young
(youth group)

let's dance in style
let's dance for a while
heaven can wait we're only watching the sky
hoping for the best but expecting the worst
are you gonna drop the bomb or not
let us die young or let us live forever
dont have the power but we never say never
sitting in the sandpit
life is a short trip
music's for the sad man
can you imagine when this race is run
turn our golden faces into the sun
praisin our leaders, getting in tune
the music's played by the mad men
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever
some like water and some are like the heat,
some are melodies, some are the beat,
sooner or later they'll all be gone,
why don't they stay out
it's hard to get on without a cause,
i don't want to perish like a fading voice,
youth is like diamonds in the sun,
diamonds are forever
so many adventures couldn't happen today
so many songs we forgot to play
so many dreams swinging out of the blue
left to come true
forever young, i want to be forever young,
do you really want to live forever
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever...

sentro de grabedad, hebigat!

Seven things I want to do before I die:
1. a road trip with me and myself. my version of che' la poderosa
2. make a film, not necessarily an influential film pero yung masasatisfy ko yung sarili ko at yung mga pinaninindigan ko
3. release a book, mix genre, ala borderlands ni anzaldua
4.magkaroon ng sariling coffee shop, art space/gallery na banned ang mga poseur na wala naamn talagang alam sa art, parang yung dating odd manila/ crowded house, pero hindi malulugi
5. speak french, portuguese and spanish fluently, mag-aral sa france at italy
6. tour of south america
7. magkaroon ng sariling pad, kahit studio type lang at magpa-bohemian party gabi-gabi, pero ala barefoot contessa,. how contradicting!

Seven things I cannot do:
1. touch type
2. commit with something for more than a year
3. morning exercise/jogging
4. diet/magpapayat
5. kumanta at tumapos ng kanta na hindi na-a-out of tune o na-o-off key
6. read minds
7. fall in love (wahahahaha)

Seven things that attract me to both a boy and a girl:
1. Matalino/may cultural capital (true)
2. masarap kausap sa madaling araw, o kayang i-tolerate ang mood swings ko
3. depressive
4. hindi bigot
5. ka-wavelength
6. may dvd at book collection
7. may art sa katawan, yung tama lang, ayaw ko yung pa-french hindi naman bagay sa klima ng bansa

Seven things that I say most often:
1. ... (fragments)
2. ambalaj
3. fatale/wafaz-in
4. chuva
5. charot!
6. keri
7. duraan ko siya e.

Seven books I love to read:
1. salinger
2. literary folios
3. neruda
4. gamalinda
5. rilke
6. garcellano
7. michael cunningham


Seven movies I could watch over and over again:
1. almost famous (20x and still counting)
2. before sunset/sunrise
3. chungking express
4. amores perros
5. kung mangarap ka't magising
6. puso ng pasko (hehehe)
7. pleasantville/ joy luck club

Seven people I'm tagging to do this survey:
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.

"All the lonely people, Where do they all belong?"

"...[l]onely people [are] people merely stuck in a rut, and they know they're stuck but they don't have the motivation to break out of it. They yearn for change, but they don't have the energy for it; or they don't have the inspiration or drive to do it.
Loneliness is when you are incapable of change, and the amalgam of ennui, boredom, general dissatisfaction cements into a shell that protects you not only from being hurt, disillusioned or disappointed; but also from discovering and experiencing new things."
-Ina Silverio on Coupland's Eleanor Rigby

(apologies kung hindi ako nagpaalam sa pagku-quote at paglilink)

Sapul! Ouch! Hehehe!

Nabasa ko yan sa blog ni Ina at tinamaan ako talaga bigla. Kelangan ko tuloy mabasa ang libro. Paging J---! Peram na rin ng Hey! Nostradamus at All Families are Psychotic... Incidentally, paborito ko pala yang kantang yan ng Beatles precisely dahil sa tungkol siya sa mga lonely people, along with Norwegian Wood at Fool on the Hill. Fool on the Hill na lang ang hindi ginagawang nobela dito ah!

solitude standing*

"In my solitude you haunt me
With reveries of days gone by
In my solitude you taunt me
With memories that never die

I sit in my chair
Filled with despair
Nobody could be so sad."
- Nina Simone, Solitude

Tatlong tula para ma-unclog ang sistema ko mula sa di pagsusulat sa loob ng tatlong buwan. (Kailangan ko nang simulan ang thesis ko, -ber month na next week, last chance ko na ito para sa magkaroon ng degree.) Ang unang tula ay rebisyon nang nagawa kong tula nung namahinga ako matapos ang stint ko sa dyaryo. 'Yung dalawa ay salin ng mga tula ni Rainier Maria Rilke mula sa koleksyon niya na ipinadala sa akin ni C bilang kontra-kalawang sa utak. Way ko rin ito para makapagpaworkshop gayung hindi ako lumalabas ng bahay, kaya bukas na bukas ang post na ito para sa komento.

--

Natuklap ang dingding ng aking kwarto nung isang gabi

Natuklap ang dingding ng aking kwarto
nung isang gabi.

Kasabay niya akong nahubdan:

Ikinatok ko sa kanyang dibdib
ang pagtibok ng aking puso.
(Isinumbong niya sa akin
na wala ang tao sa kabilang kwarto.)

Sa dilim, ipininta ko, gamit ang daliri at pawis,
sa lawak ng kanyang saklaw
ang mga panaginip ko gabi-gabi—
inihuhulog niya ang bituin mula sa pagkakadikit sa kisame,
iniluluha niya ang nababakbak niyang pintura.

Ibinulong ko sa ikinutkot kong butas sa dingding
ang mga sugat kong nagnaknak.
Pinatatahan ako ng tahimik niyang pakikinig.

Paminsan-minsan,
sa mga gabing hindi ako pinatutulog ng alinsangan,
hahawiin ko ang agiw na bumabalabal sa kanya.
Sabay kaming napapanatag sa pagdalaw ng tag-ulan.

Natikman na niya ang pait ng aking kamao.
Madalas niyang patuyuin ang maalat kong luha.

Sa tuwinang nangungulila,
nilalapat ko ang aking pisngi
sa hapo at manhid niyang balikat.

Ngayong gabi, malamig ang pader.

---

Labis akong nag-iisa sa panig na ito ng daigdig, pero di makapag-isa
salin ng I am Much Too Alone in This World, Yet Not Alone ni Rainier Maria Rilke

Labis akong nag-iisa sa panig na ito ng daigdig,
pero di makapag-isang sapat para ganap na paglaanan ang oras.
Labis akong nanliliit sa mundong ito, pero di sing-liit
para ituring mo na lamang na mumunting bagay,
madilim at listo.
Ibig ko ang kalayaan ng aking kalooban,
kaakibat ang kalayaan para maipahayag ito;
sa panahong naghihintay ng mga kasagutan,
sa tuwing may pagdududa,
ibig kong ako’y isa sa mga kasagutan,
kung hindi ako’y lubayan.

Ibig kong isalamin ang iyong ganap na imahen,
na kailanma’y di mabulag o tumanda
para tumbasan ang iyong kariktan.
Ibig kong bumukas.
Kailanma’y di ko ninais na maging baluktot, buktot
dahil kung gayo’y ako sa iyo’y di tapat, di sapat.
Ibig kong maging malinis ang aking budhi
para sa iyo;
at ibig kong magawa kong ilarawan ang sarili
tulad ng litratong kaytagal kong pinagmasdan nang malapitan,
tulad ng bagong salita na aking natutunan at niyakap,
tulad ng tapayan na lagi nang nagagamit,
tulad ng mukha ng aking ina,
tulad ng barkong nagtawid sa akin
sa hagupit ng pinakamalupit na bagyo.

---

Pagtangis
salin ng Lament ni Rainier Maria Rilke

Kaylayo at kaytagal
nang naglaho ng lahat.
Sa pakiwari ko,
milyong taon nang patay
ang bituing kumikindat sa akin.
Mayroon yatang umiiyak
sa kotseng narinig kong kumaripas
at may mga masasakit na nasabi.
Tumigil na ang orasan
sa katapat na bahay...
Kailan ito nagsimula?
Ibig kong lisanin ang aking puso
at maglakad sa ilalim ng lawak ng kalangitan.
Ibig kong manalangin.
At nasisigurado ko, sa mga bituing
matagal nang pumanaw,
mayroon pang nabubuhay.
Sa pakiwari ko, alam ko
kung alin ito—
walang iba, sa dulo ng kinang nito sa kalangitan,
kundi ang namumukud-tanging tulad ng puting lungsod.

---

At para tapusin ang thematic na ito ng "solitude," isang awit mula kay Suzanne Vega kung saan hango ang titulo ng post na ito.

Solitude Standing
by Suzanne Vega

Solitude stands by the window
She turns her head as I walk in the room
I can see by her eyes she's been waiting
Standing in the slant of the late afternoon

And she turns to me with her hand extended
Her palm is split with a flower with a flame

Solitude stands in the doorway
And I'm struck once again by her black silhouette
By her long cool stare and her silence
I suddenly remember each time we've met

And she turns to me with her hand extended
Her palm is split with a flower with a flame

And she says "I've come to set a twisted thing straight"
And she says "I've come to lighten this dark heart"
And she takes my wrist, I feel her imprint of fear
And I say "I've never thought of finding you here"

I turn to the crowd as they're watching
They're sitting all together in the dark in the warm
I wanted to be in there among them
I see how their eyes are gathered into one

And then she turns to me with her hand extended
Her palm is split with a flower with a flame

And she says "I've come to set a twisted thing straight"
And she says"l've come to lighten this dark heart"
And she takes my wrist, I feel her imprint of fear
And I say "I've never thought of finding you here"

Solitude stands in the doorway
And I'm struck once again by her black silhouette
By her long cool stare and her silence
I suddenly remember each time we've met

And she turns to me with her hand extended
Her palm is split with a flower with a flame

forecasts and recollections

isang panibagong attempt sa pagsasalin at... pag-alala, at pag-move on.

Ang Mga Diktador
ni Pablo Neruda

Nanatili ang sangsang sa tubuhan:
pinaghalong dugo at laman, tumatagos
na talulot na nagdudulot ng pagkahilo.
Sa pagitan ng mga puno ng niyog, ang mga hukay ay puno
ng mga lansag na buto, ng mga impit na pagsigaw.
Ang maselang diktador ay nakikipag-ulayaw
sa mga punong ministro at dugong bughaw.
Kumikinang ang palasyo tulad ng relo
at ang mga dumadalisdis na langong halakhakan
ay manaka-nakang umaalagwa sa mga pasilyo
at sumasaliw sa mga tinig ng mga nangamatay
at ng mga nangasul na bibig na kalilibing pa lamang.
Hindi alintana ang pagtangis, tulad ng halaman
na ang mga buto’y walang humpay na bumabagsak sa lupa,
na ang malalapad at bulag na dahon ay lumalago kahit walang araw.
Napupuno ang poot, bigat sa bigat,
dagok sa dagok, sa nakaririmarim na tubig ng sapa,
na may ngusong naglalaway sa pananahimik.

---

The Dictators

by Pablo Neruda

An odor has remained among the sugarcane:
a mixture of blood and body, a penetrating
petal that brings nausea.
Between the coconut palms the graves are full
of ruined bones, of speechless death-rattles.
The delicate dictator is talking
with top hats, gold braid, and collars.
The tiny palace gleams like a watch
and the rapid laughs with gloves on
cross the corridors at times
and join the dead voices
and the blue mouths freshly buried.
The weeping cannot be seen, like a plant
whose seeds fall endlessly on the earth,
whose large blind leaves grow even without light.
Hatred has grown scale on scale,
blow on blow, in the ghastly water of the swamp,
with a snout full of ooze and silence

---
ipo-post ko na rin ang revision ng una kong isinalin na neruda last year.

Kung limutin mo ako

ni Pablo Neruda

Nais kong ipabatid sa iyo ang isang bagay

Alam mo na kung paano ito:
Kung masdan ko ang kristal na buwan
Mula sa pulang sanga ng mabagal na taglagas mula sa aking durungawan
Kung hawakan ko ang di maapuhap na abo malapit sa apoy,
O ang magaspang na katawan ng panggatong
Dinadala ako ng lahat ng ito sa iyo
Waring ang lahat ng umiiral—mga samyo, liwanag, mga bakal
Ay mga mumunting bangkang naglalayag patungo
sa mga isla mong naghihintay sa akin

Ngunit kung ngayo’y
Unti-unting pumanaw ang pagmamahal mo sa akin
Unti-unti rin, ihihinto ko ang pagmamahal sa iyo

Kung sa isang iglap,
ako’y limutin mo
Huwag mo na akong hanapin
Sapagkat nilimot na rin kita

Kung matagal at baliw mong pag-isipan
ang bugso ng hangin na nagdaan sa buhay ko,
At napagtanto mong dapat mo na akong lisanin
sa dalampasigan ng puso kung saan ako nag-ugat,
alalahanin mong
sa araw na iyon, sa oras na iyon,
ikakampay ko ang aking mga braso
at ang aking ugat ay hahanap ng panibago nitong lupalop

Ngunit,
kung sa bawat araw,
bawat oras,
nadarama mong ikaw ay para sa akin
ng may di nagmamaliw na tamis,
kung sa bawat araw ay may bulaklak
na dumadampi sa mga labi mo upang hanapin ako,
o mahal ko, o sinta ko, ang kabuuan ko ay muling mag-aalab,
walang mamamatay sa akin o mawawaglit.
Nabubuhay ang pag-ibig ko sa pagmamahal mo, minamahal ko
habang nabubuhay ka, mananatili ito sa bisig mo
nang hindi lumalayo sa akin

voice louder than mine

tigilpaslang.blogspot.com

tigilpaslang2.blogspot.com

palayain si karen empeno!

nung mga nakaraang linggo, napansin kong nagbukas ng kanyang friendster account ang isang kaibigan. mahigit isang taon na kaming hindi nagkikita o nagkakausap man lang kaya naisip kong magpadala ng personal na mensahe sa kanya, pero nakalimutan ko na ang rason kung bakit hindi ko ito nagawa. ang hindi ko alam, sa friendster ko rin mababalitaan na marahas siyang dinukot ng mga militar sa isang dampa sa bulacan. magpasahanggang ngayon ay hindi pa siya inililitaw ng mga dumukot sa kanya. hugas kamay din ang batalyong naka-assign sa lugar na iyon. pero hindi kaila sa marami ang paghahasik ng lagim ni gen. palparan, ang punong berdugo ng rehimeng arroyo.

gumapang sa buong katawan ko ang isang matinding bagabag at pangamba. si karen, ang masayahing si karen. magaling umawit si karen, magaling maggitara, madaling patawanin, masipag at mahilig magwalis, maasahan at masarap kakuwentuhan. siya ang nagdala sa akin sa kakaibang bersyon ng "summer of our discontent," ipinakilala niya ako sa isang nagdarahop subalit nagsusumikap upang makaahon sa kahirapan na komunidad, sa mga matitiyagang mangingisdang pumapalot sa madaling araw, sa katotohanang gaano man kasimple ang pamumuhay ay tigib pa rin ito ng opresyon.

sa ngayon, wala akong alam na iba pang paraan para makatulong para mahanap si karen at kanyang mga kasamahan. ang alam ko lang, hindi makatarungan sa kahit saang lipunan ang dukutin ng wlang laban at ikulong sa kung saang lupalop ng walang due process.

Pakawalan si Karen Empeno at ang mga kasamahan niyang dinukot!

---

Dapithapon sa Binuangan

hahagkan ng araw
ang dulo ng tanaw
dito niya sisimulan ang pagkulay
sa tubig ng kulay pula
hanggang sa maging kupas na kahel
ang nakalatag na katawan ng dagat

humihikab ang mga alon
sa tulad nitong dapithapon
pahihintuin ang langay-langayan
sa pagdagit ng bangus, tilapia
o kung anupamang laman-tiyan,
upang tirhan ang mangingisdang
sa madaling-araw pa makakapalaot
upang may pasobrang maihahain
sa hapag-kainan ng mag-anak
na masaya na sa isang maghapong bentahan sa bayan

o ng mga dayong namumualan
sa pagmamahal ng nagdarahop na komunidad
tiwalang pinagbubuklod sila ng iisang adhikaing
iahon ang nayong nasanay na sa pagtaas at paghupa ng tubig-alat

darating ang panahong
hindi na lamang sa madaling araw
papalaot ang mga mangingisda
o maging ang mga dayong walang alam sa pamamalakaya
ngunit masigasig umunawa sa mga alituntunin ng pangingisda

hindi na hihikab ang dagat sa pagkainip

12:04 AM; 18 Abril 2005
Kalye Burgos, Sto Nino

Insomanyak

"I am more afraid of losing consciousness
when I go to sleep, and that in my sleep
I will grow old and forget how desire
once drove me mad with wakefulness"

-Eric Gamalinda, Subterranean


unang binuksan
ang kanyang dibdib,
saka winakwak
ang tiyan.
nang di nila mabuo
ang palaisipan,
biniyak nila
ang bao
ng kanyang ulo.

sa labis na pagdurugo
ng kanyang utak,
kanilang napatanto
na sumasambulat
sa pagtulog
ang di maipahiwatig
ng dilat
at
mulat:

walang nangangarap
na di nagigising,
walang nagigising
na binabangungot.

now playing: digital karma

eto na ang proyekto ko to keep me sane habang kinakain ako ngayon ng lumbay. simple lamang ang siste, kukunan using digital camera ang isang eksena. at salamat sa adobe photoshop, simple nang gumawa ng mala-comic book feel na eksena. pero siyempre etong dalawang frame na ito ay prototype pa lang ng balak ko. katunayan wala pa nga akong stroyline at istorya, pero siyempre may naisip na akong title: digital karma. natawa kasi ako sa joke ni keempee de leon sa bahay mo ba 'to. sabi niya, kaya daw mabilis ang karma dahil digital na raw 'to ngayon. ayus. magandang title ng isang comic blog. saka na ako gagawa ng blog url para rito pag naayos ko na ang konsepto. siyempre hindi orig 'tong konseptong ito, napanood na ito sa waking life ni richard linklater.


ngitian portion lang 'to wala pa kasi akong maisip na dialogue para sa dalawang tauhang ito. hehehe. actually kuha 'to ni b. nung alumni homecoming nung isang taon.



at para dito naman:
"pag tumalikod ka na, lilingon ka pa ba? iniisip mo siguro kung may babalikan ka pa?"

yak, wala akong maisip na linya. ahahahaha. yuck!


mayroon pa pala isang problema, wala akong digital camera. lintik!

"everybody's saying that hell is the hippest way to go, well i don't think so"

"Hindi gawang biro o kasiyahan ang magpinta ng iba't-ibang mukha ng kalungkutan. Anong salita kaya ang magsasaad ng lahatlahat?"

-Edel Garcellano

galing akong panglao, bohol nung weekend. at pagbalik sa m--- naghihintay ang mga desisyon at problema. isa sanang magandang paraan para makapagrelax ang paglayo sa m--- pero naknamputsa, kinapitan ako ng lungkot. sa kamamalas-malsan, imbes na mag-enjoy ay nagpapatahan ako ng sarili, hindi ko alam kung bakit, o kung saan nanggagaling. pero nung ikatlong araw na at pabalik na kami sa m---, tsaka naman ako naging ok. natatakot tuloy ako baka clinical na itong pagkabalisa't kalungkutan. isang malalim na buntunghininga. ito muna, baon na kanta mula sa panglao:

blue
joni mitchell


Blue, songs are like tattoos
You know I've been to sea before
Crown and anchor me
Or let me sail away
Hey Blue, THERE is a song for you
Ink on a pin
Underneath the skin
An empty space to fill in
Well there're so many sinking now
You've got to keep thinking
You can make it thru these waves
Acid, booze, and ass
Needles, guns, and grass
Lots of laughs, lots of laughs
Everybody's saying that hell's the hippest way to go
Well I don't think so
But I'm gonna take a look around it though
Blue, I love you

Blue, here is a shell for you
Inside you'll hear a sigh
A foggy lullaby
There is your song from me

525,600 x 10

Seasons of Love
(from rent the musical, jonathan larson)

525,600 minutes, 525,000 moments so dear.
525,600 minutes - how do you measure, measure a year?
In daylights, in sunsets, in midnights, in cups of coffee.
In inches, in miles, in laughter, in strife.
In 525,600 minutes - how do you measure a year in the life?
How about love? How about love? How about love? Measure in love.
Seasons of love.


525,600 minutes! 525,000 journeys to plan.
525,600 minutes - how can you measure the life of a woman or man?

In truths that she learned, or in times that he cried.
In bridges he burned, or the way that she died.

It's time now to sing out,
tho the story never ends let's celebrate remember a year in the life of friends.
Remember the love!
Remember the love! Remember the love!
Measure in love.
Seasons of love! Seasons of love.


---



sampung taon na tayong magkakakilala!

Medida

Para kina A, B, G at F, mga tapat na kaibigan, sa sampung taon ng kwentuhang marathon

“How do you measure a year?”
-Jonathan Larson, Rent

ang totoo, mga kaibigan ko,
ang mga pangarap nati’y di hinuhuling parang tutubi
hindi ito dadapo sa mga ligaw na damo
hindi ito mahahabol ng maliliksing daliri.

batid natin ito.

ngayon pa lamang, dapat matutunan na natin ito:
ang kasaysayan natin ay hindi bubuin ng mga araw at kaganapan
hindi tayo ipagpapatayo ng mga rebulto’t monumento,
wala tayong hinihintay na manunubos, di tulad sa mga nanampalataya,
na darating na parang magnanakaw sa gabi.

ang totoo, ang eksaktong lugar/panahon na kaya nating lingunin,
ang panandang-bato kung saan natin, mula rito, susukatin ang ating narating,
ang siya ring eksaktong puntong nagbubuklod sa atin.

ang totoo, mga kaibigan ko,
sa pagitan ng mga huntahan at kwentuhan natin ay mga buntung-hininga—
na bagamat walang titik ay may di nasusukat na pantig na tigib ng kahulugan.

"I wanted to... feel something constant under my feet"

mayroon akong bagong project. dahil sa kakabasa ko lang ng american splendor, nainspire akong gumawa ng comic strips. mayroon na akong konsepto, pero hindi pa buo. at dahil di naman ako magaling magdrawing, kukukuha na lang ako ng mga images tapos imamanipulate ko na lang sila ayon sa pangangailangan ng frame. for that, pinagpraktisan ko ang isang ito:




---
We Will Become Silhouettes
(postal service)

I've got a cupboard with cans of food, filtered water,
And pictures of you and i'm not coming out
Until this is all over
And i'm looking through the glass where the light bends
At the cracks
And i'm screaming at the top of my lungs pretending
The echoes belong to someone
Someone i used to know

And we become silhouettes when our bodies finally go
Ba ba ba...

I wanted to walk through the empty streets
And feel something constant under my feet,
But all the news reports recommended that
I stay indoors
Because the air outside will make our cells
Divide at an alarming rate until our shells
Simply cannot hold all our insides in,
And that's when we'll explode
(and it won't be a pretty sight)

And we'll become silhouettes when our bodies finally go
Ba ba ba...
And we'll become silhouettes when our bodies finally go
Ba ba ba...
And we'll become silhouettes when our bodies finally go
Ba ba ba...
And we'll become silhouettes when our bodies finally go
Ba ba ba...

And we'll become
And we'll become

on the road

ilang araw matapos ng blog entry tungkol sa eternal na theme song ko na fast car, nangati ang kamay ko at nagtanong kay e kung saan makakahanp ng ebook ni murakami. sa wakas natuntun ko rin ang e-lupalop kung saan nagtatago ang mga cultural capital na hindi afford ng estado ko ngayon. sa tiyaga, 50+ kaytagal kong inasam na mga libro ang ngayon ay nahihimlay sa folder ko sa pc. kabilang ang catcher in the rye ng aking hayskulayp ang muli kong naka-reunite, matapos makailang ulit na mawala (shet naperfect ko pa naman ang paninilaw ng pages, and it smell really nostlagic na!).

naisip ko bago ang lahat, bago muling magbasa ng mga bagong akda, mainam munang namnamin ang pamilyar. pero natakot ako, kasi baka tuluyan na akong matulad kay holden at madiskaril na lang talaga ang normalidad ng buhay akademya-gradwar-trabaho-stability. hanggang sa mapagdesisyunan kong mag-beat na muna. kaya heto page 55 na ako ng 190 pages ng on the road ng quintessential beat na si jack kerouac sa bersyon nito sa word in .rtf format.

although malaking tipid nito, kasi mahirap nang maghanap ng kopya dagdag pa ang kamahalan ng mga orig at bagong libro, may "essence" na nawawala sa mga libro pag binabasa sa harap ng computer. una hindi ko siya maaring basahin sa ilalim ng puno o on the road, kasi wala naman akong pda, na kung tutuusin ay mas mahal. hinahanap-hanap ko rin ang amoy ng pinaglumaang libro, at ang paninilaw ng mga pahina. nakakangalay ding magbasa nang nakaupo, since nasa sinaunang desktop ito nakaimbak. baka wafazin din ako ng tatay ko dahil baka tumaas ang konsumo namin sa kuryente dahil sa pagbabasa ko ng mga e-libro. pero, sa ngayon excited akong makatapos kahit isang libro lang muna. laluna, mahirap bakahin sa akin ang short attention span ko sa lahat ng bagay.

saka ko na lang i-post ang mga titles ng mga abgo kong libro. ay, ngayon ko lang na-realize na mas marami na pala akong e-books kesa sa mga totoo kong libro sa bahay. sa lahat ng mga annghiram ng libro, pakisoli na. sasauli ko na rin yung mga nahiram ko. pramis. ehehehe.

"leave tonight or live and die this way"

Fast Car
(tracy chapman)

You got a fast car
I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere

Any place is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we’ll make something
But me myself I got nothing to prove

You got a fast car
I got a plan to get us out of here
I've been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
Won’t have to drive too far
Just cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living

You see my old man’s got a problem
He lives with the bottle that’s the way it is
He says his body’s too old for working
I say his body’s too young to look like his
My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody’s got to take care of him
So I quit school and that’s what I did

You got a fast car
Is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way

I remember when we were driving driving in your car
Speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

You got a fast car
We go cruising to entertain ourselves
You still ain’t got a job
And I work in the market as a checkout girl
I know things will get better
You’ll find work and I’ll get promoted
We’ll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs

I remember we were driving driving in your car
speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

You got a fast car
I got a job that pays all our bills
You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I’d always hoped for better
Thought maybe together you and me'd find it
I got no plans I ain’t going nowhere
So take your fast car and keep on driving

I remember when we were driving driving in your car
Speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way

limbo ang mayo

(kuha ni b, sa marikina shoe expo sa cubao dec. '05)

"kung hindi nakalingon ay alumpihit namang nakatanaw" - ana morayta

"summer is beginning to give up the fight" ang sabi ng indigo girls. pero nung isang araw lang napanisan na naman ako ng kanin--matindi pa rin ang init kaya aktibo pa rin ang mga bakterya sa pagkain.

nung unang lumatag ang ulan, laking panghihinayang ko dahil katatapos ko lang maligo. kailan nga ba ako huling naligo sa ulan? kaya nang magkaroon ako ng pagkakataon, nang minsang bumuhos ang malakas na ulan, hindi na ako nagdalawang isip pa at lumabas at hinayaang mabasa ang buo kong katawan ng ulan. ewan ko ba, baka sakaling tangayain ng tubig ang lahat ng alinsangan sa lahat ng sulok ng katawan ko. kay raming bagay ang hindi pa ma-settle-settle. ni wala pa ring closure sa pag-aaral dahil matagal nang nakabinbin ang thesis, ang natitirang tinik na nakatarak sa kokote ko.

ngayon alam ko na ang pakiramdam ng nakabitin-- nakalutang dahil walang matungtungang stable, pero meron pa ring kinakapitan. napaka-bulnerable ng isang nasa limbo. bawat araw nagpapabago-bago ang mga plano ko. nung isang araw lang gusto ko nang maging isang freelance writer (hanggang ngayon nabibilaukan pa rin ako pag sinasabi kong writer ako). kinabukasan napanood ko ang day for night ni truffaut, balak ko nang tuparin ang pangarap ko simula pa nung bata na maging filmmaker. tapos nabalitaan kong may napatay na namang aktibista, na-guilty na naman ako.

sa purgatoryo ayon kay dante, ang mga taong nasa limbo ay nagdurusa, pero hindi sapat ang bigat ng kanilang mga kasalanan para mapunta sa impiyerno. pero hindi kaya impiyerno na rin ang mapunta sa limbo?

dati, magkahalong pagkasabik at kaba ang nararamdaman ko pag malapit na ang hunyo. pasukan--bagong klase at kaklase, at the same time nababagabag na pahirapan na naman sa registration.

mahirap ang kaso ko ngayon, wala na akong klaseng papasukan, pero hindi pa rin ako graduate. naghahanap na rin ng trabaho. mali, hindi swak. naghahanap ng direksyon. sapul!

---
isang nakaw na tagpo. maalinsangang gabi pero muntik nang umulan sa loob ng kwarto:

ama: hindi mo man lang sinasabi sa akin na may raket ka na pala? sasapat na ba yan sa iyo? kuntento ka na ba sa buhay mo?
anak: ok na po. sinusubukan ko lang naman po ang mga posibilidad.
ama: uunlad ka ba diyan?
anak: hindi naman nasusukat sa pera. (utal na sinabi kaya ilang beses inulit)
ama: e sa ano pala?
anak: (patlang)
ama: nung isang araw dumaan ka pa sa U. ano na naman ba ang ginawa mo dun?
anak: may ginawa lang po.
ama: ano nga?
anak: (patlang)
ama: sabi ko sa iyo walang magagawa yang pag-iingay niyo. ano, andyan pa rin si gloria?
anak: pero...
ama: itaga mo sa bato, hanggang sa mamatay ako walang magbabago sa pilipinas.
anak: e sistema naman po ang sinusubok naming mabago.
ama: nakailang palit na ng pangulo may nabago ba wala.
anak: (patlang, bakit ngayon wala siyang mapaliwanag?)
ama: hindi mo man lang kami naaalala. kapag wala ka pa, hindi kami mapakali.
anak: (nagtangkang magkuwento ng isang pagkakataon, pero naunang pumatak ang luha kesa salita. pigil na lang ang salita para di bumuhos ang luha.)
ama: alam mo sawang-sawa na ako sa buhay ko. magmula noong... ( at nagsimula ang mahabang kasaysayan ng mga kabiguan).
ama: ang problema sa atin, wala tayong communication. laging may gap
anak: (patlang. tulad nito?)

----

Sitting In Limbo

(Gully Bright-Plummer/Jimmy Cliff)
tuck and patti rendition

Sitting here in limbo
And I know it won't be long
Sitting here in limbo
Like a bird without a song
Well they're putting up resistance
But I know that my faith will lead me on

Sitting here in limbo
Waiting for the dice to roll
Sitting here in limbo
Got some time to search my soul
Ooh they're putting up resistance
But I know that my faith will lead me on

Say I don't know where life will lead me
But I know where I've been
And I don't know what life will show me
But I know what I've seen
I've tried my hand at love and friendship
Some of them have passed along and
This little girl is moving on

Sitting here in limbo
Waiting for the tide to flow
Sitting here in limbo
And I know in my heart that it's time for me to go
Well they're putting up resistance
But I know that my faith will lead me on

the revolution eats its own

ito ang paulit-ulit na nais na ipapaniwala ng mga nagsasabing walang ibang alternatibo kundi ang kasalukuyang kaayusan sa kanilang sarili at sa lahat. muli nating nama(ma)las ito ngayong inaakusahan ni arroyo sa pamamagitan ng mga galamay niyang mga gonzales/z. ibinabalik nila sa gunita ng mamamayan ang purgings, para ipaalala na may kapasidad ang kilusan/kaliwang paslangin ang sarili nitong kasapian para sa ganansya ng rebolusyon.

sinumang bihasa o nagsasabing alam ang kasaysayan ng rebelyon/rebolusyon sa pilipinas ay may katiting na alam sa naganap na split sa kilusan noong dekada '80 hanggang bungad ng dekada '90. mas mahalaga sa mismong split ay ang malawakang panawagan para sa isang rectification movement. ang isang rectification movement ay una, pag-aamin na may naganap na paglihis, at ikalawa, na may pangangailangang ituwid ang pagkakamali. isa sa mga itinuturing na pinakamasahol na kamalian ay ang purgings sa pamamagitan ng oplan olympia, kadena de amor, missing link at kampanyang ahos. inako ng partido komunista ang pagkakasala at ipinagbabayad ang mga responsable rito (at kalakhan sa mga ito ay tumiwalag sa kilusan at ngayo'y kasama na ng estado na paulit-ulit na nagpapaalala sa multo ng purgings). ginagamit ng isang general cabuay ang mga naganap na purgings upang sagutin ang hindi maitanggi-tangging bintang na ang militar ang may kagagawan ng mahabang serye ng pagpaslang sa mga ligal na lider aktibista. isang malaking kahalangalan. una, kalakhan ng mga naging biktima ng purgings ay kasapi mismo ng npa. pangalawa, ang naganap na purgings ay dulot ng paranoia sa deep penetration agent nang malakihang nalalagasan ang mga hukbo. pangatlo, malaki na ang naging ganasya ng rebolusyonaryong kilusan matapos ang kilusang pagwawasto. ano ngayo't binubuhay ang multo ng purgings upang ibunton ang hindi maikailang katotohanan?

convenient kasi itong excuse. at ito ay taktikang "two birds in one stone" ika nga. hugas kamay na, karagdagang asunto pa sa batasan 6 bilang bahagi ng pagiging kasapi diumano ng partido komunista, kaya sa kanila ipinasasagot ang lahat ng hindi maipanalo sa mga pagtutunggali ng hukbo ng estado sa mga larangan sa kanayunan. desperasyon ito ng administrasyong arroyo sa pagkukumahog nitong maglinis ng bakuran pagkatapos ma-elect ang bansa sa UNHR.

namumualan na kasi ang pamahaalan sa dami ng mga hindi matunaw-tunaw na salitang kinakain nito kaya pilit isinusubo ang mga sinuka nito sa iba.

nakakalungkot din naman sa isang banda, kasi ginagamit din ito ng mga nagpapanggap na progresibong grupo at indibidwal tulad ng akbayan, amnesty international at ni conrado de quiros (sa kanyang artikulong 'kataksilan'). sa isang bahagi ay hinohold accountable nila ang gubyerno pero in the same breath ay ine-echo ang retorika at diskurso ng estado tungkol sa purgings at serye ng political killings. palibhasa, iilan lang sa kanila ang binibira ng pamahalaan, senyales na kaya silang i-tolerate ng estado, patunay na hindi sila kailanman "delikado." ikinukulumpon kasi ng mga ito sa iisang bungkos ang karahasan, maging ito ay nagsisilbi sa mamamayan o ginagamit ng estado sa panunupil.

alimpuyo ng mayo

tira-tirang ambon mula sa bagyo noong nakaraang byernesabadolinggo:

---

sabi nga sa kabilang sa nawawala ni ricky lee, "pinakamasakit daw ang alaala kapag umuulan," na para bang parte ng katawan na dinadapuan ng athritis 'pag malamig--alak-alakan, bukung-bukong, kasu-kasuan, ala-ala.

---

saranggola sa ulan, kanta ni gary granada:
"sa piling mo, tatlong bagay ang aking natutunan: ang pag-asa'y walang hanggan, ang pag-ibig ay walang hadlang, at ang saranggola ay lumilipad sa ulan."

---

hikbi. buntung-hininga. hikab.

---
Ina
ni Lorena Barros

Ano ang isang ina?
Mayamang hapag ng
Gutom na sanggol
Kumot sa gabing maginaw
Matamis na uyayi
Tubig
Sa naghahapding sugat.

Ngunit ano ang isang
Rebolusyonaryong ina?
Maapoy na tanglaw
Tungo sa liwayway
Sandigang bato
Lupang bukal ng lakas
Sa digma.
Katabi sa labana't
Alalay sa tagumpay
Ang ina ko.

we all fall in love sometimes

nah! i have no time for that "sometime." i'm not really in love right now. or even, at least, entertaining the idea of love. i just love our dear jeff buckley's cover of an elton john original, we all fall in love sometimes. oh dear jeff, what are you thinking then when you drowned in that murky river? if there's anyone who could have saved you, it would have been... wahahaha. napaghalo ko na si virginia woolf at si pareng jeff. ehehehe.

(perhaps, this entry is a sanity break. oh, those butterflies in my stomach-- dalaw's first shooting day today. arggghhh!)


we all fall in love sometimes
(jeff buckley)

"Jeff: This should bring back some memories..I think...everything I do should bring back some memories
Interviewer: except for that last song..
J.: everybody has memories of love gone bad for some reason, especially if it's gone bad for reasons they don't know about..and they can never really figure out...that on..that last one was called 'Unforgiven' (ie:...which would be the old name of Last Goodbye)
I: is that a new song of yours...?
J: that's a song of mine, it's not new..
I: no?
J: no."

(...excuse me..)

Wise men say
It looks like rain today
It crackled on the speakers
And trickled down the sleepy subway trains
For heavy eyes could hardly hold us
Aching legs that often told us
It’s all worth it
We all fall in love sometimes

The full moon’s bright
And starlight filled the evening
We wrote it and I played it
But something happened it’s so strange this feeling
Naive notions that were childish
Simple tunes that tried to hide it
But when it comes
We all fall in love sometimes

Didn’t we? did we? should we? could we?
I’m not sure but sometimes we’re so blind
Struggling through the day
When even your best friends say
Don’t you find?
We all fall in love sometimes

hmmm...

Oh, yeah..
And only passing time
Could kill the boredom we acquired
Running with the losers for a while
And our empty sky was filled with laughter
Just before the flood
Painting worried faces with a smile

Wise men say
It looks like rain today
It crackled on the speakers
And trickled down the sleepy subway trains
For heavy eyes could hardly hold us
Aching legs that often told us
It’s all worth it
We all fall in love sometimes

oh oh oh...

We all fall in love some times...

"mrs. dalloway said she would buy the flowers herself..." -v

ang mayo ay buwan ng mga bulaklak.

hindi ko maikakaila na masyado akong nadala sa the hours nang muli kong panoorin ito sa dvd at buklatin ang libro ni j. kung paano ko niyakap ang pagkabalisa at obsession sa pagkakaroon ng isang intimate party ( less than 10 partygoers). dagdag pa dito ang parati kong panonood ng barefoot contessa, kung saan laging naghahanda si ina garten para sa mga kaibigan with matching flowers, wine and all. parang isang eksena sa orpheus emerged ang isang eksena sa frathaus ( ang phonograph ay si hal, J's mahal at harassed laptop, at ang russian orchestra ay pinalitan ng belle and sebastian, bright eyes, postal service, deathcab etc., kilometric conversations about everything) .

pero sa huli't huli, yun pa rin naman ang gugustuhin natin gawin. nabubugnot tayo pana-panahon. umuuwi pa rin tayo sa lansangan, paminsan-minsan. hindi ko gustong i-justify ang pagiging peti-b, lest i-glorify. minsan masaya lang talaga tayo sa mga bagay na kinasanayan at na-eexcite sa mga magaganap pa lang, sa mga bago at hindi gamay.

may day in US: the great american boycott

dubbed as "a day without immigrants." naiiyak ako dito. sana makalabas ako bukas.

April 12, 2006

New York Times Editorial

People Power

The marchers in white T-shirts poured out of the subway doors and merged into a stream, flowing like blood cells through the tubular innards of the Washington Metro, past turnstiles and up escalators and out into the delicate brilliance of a fine spring day. On the street, they met up with the others — young parents, old people, toddlers in strollers, teenagers in jeans and jewelry — and headed to the Mall, where they and their American flags dissolved into a shimmering sea of white, red and blue.

The immigration rallies of recent weeks have drawn an astounding number of people around the country: Monday's "national day of action" was attended by an estimated 180,000 in Washington, 100,000 each in Phoenix and New York City, 50,000 each in Atlanta and Houston, and tens of thousands more in other cities.

Adding in the immense marches last month in Los Angeles and Chicago, the immigrants and their allies have carried off an amazing achievement in mass political action, even though many of them are here illegally and have no right to vote. Whether the rallies leave you inspired or unnerved, they are impossible to ignore.

This nation is deeply divided and undecided about illegal immigration. The ambivalence runs deep. Americans can hardly even agree on whom they are talking about. Listen to debates from talk radio to the Senate, and you will hear utterly incompatible descriptions of the same group of people. The nation's 11 million to 12 million illegal immigrants are either an occupying army of thieves, snatching jobs and subverting our laws, or they are a wholesome community of strivers, eager to build families and chase the American dream.

Monday's rallies were a decisive victory for the more positive vision. In Washington, as elsewhere, the mood was as mellow as the crowd, which was dominated by parents of young children. (You can shout all the fiery slogans you want, but you will never be threatening with a baby in your arms.) An 86-year-old Salvadoran, Maria Guevara, sat in a folding chair and waved a plastic American flag as a friend, Ana Santos, held a placard to keep the sun out of her eyes. Ms. Guevara was as placid as if sitting beside a pond, though all around her it was noisier than a baseball stadium.

A recurrent complaint against new immigrants — particularly Latinos, the overwhelming majority at most rallies — is that they are slow to assimilate. But these crowds clearly had internalized at least one pillar of the American way: that peaceful dissent can spur a government to action.

Though recent immigration developments in Washington had been a discouraging mix of stalemate and cold political maneuvering, the marchers seemed motivated less by a sense of grievance than by hope, and the pure joy of seeing others like themselves rallying for a precious cause. They were venturing boldly from the shadows and daring the country to change its laws, but were doing so out of a desire to participate in the system, not to undermine it.

This became especially clear when the thousands on the Mall recited the Pledge of Allegiance, reading from yellow sheets printed in English and in a crude phonetic spelling to help Spanish speakers pronounce the unfamiliar words. Something about the latter version — with its strange sense of ineloquent desire — was enough to provoke tears.

Ai pledch aliyens to di fleg

Of d Yunaited Esteits of America

An tu di republic for wich it estands

Uan naishion, ander Gad

Indivisibol

Wit liberti an yostis

For oll.

---

MESSAGE OF SOLIDARITY TO THE IMMIGRANT WORKERS
ON THE DAY OF THE GREAT AMERICAN BOYCOTT 2006

By Prof. Jose Maria Sison
Chairperson, International Coordinating Committee
International League of Peoples' Struggle
April 30, 2006

We, the International League of Peoples' Struggle, hereby express our
solidarity with and support for the millions of immigrant workers on the day
of the Great American Boycott 2006 when they and their supporters do not go
to work, to school or to any shop but hold protest marches and rallies
against institutions and symbols of anti-immigrant discrimination,
exploitation and oppression in Los Angeles, New York, Chicago, San Jose, San
Francisco, Seattle and 100 cities all over the US.

We join the call for amnesty and full rights for the undocumented immigrant
workers who are estimated to be 12 million, mainly from Latin America and
Asia in terms of global regions and from Mexico, China and the Philippines
in terms of countries. By dint of hard work, mostly at bottom jobs, they
contribute significantly to the US economy and to the well-being of the
American people.

They must have the right to reside and other rights in the US. They must
benefit from their own social contributions (in tax and social insurance
payments). They must be relieved of the anxieties from attempts to
criminalize them, subject them to racial discrimination, keep them down at
bottom jobs and low wages and to blame them for the socio-economic crisis
that the monopoly capitalism inflicts on the American people.

The US monopoly capitalists are the most rabid exponents of the freedom of
movement of capital, especially their exploitative kind of capital extracted
from the working people.
The original source of capital, which is labor, should also have the freedom
of movement on a global scale. It is certainly unjust for the imperialists
to prate about the need of capital to move freely and yet put up all sorts
of obstacles to the migrant workers in the global market.

If there is really free trade within North America, why put up walls between
the US and Mexico? The lopsided relationship of the US and Mexico becomes
more obviously unjust when we recall that so many large states originally
belonged to Mexico and were grabbed by the US by force of arms and
chicanery.

We call on all participating organizations of the ILPS in the US to join and
support the mass actions on the Day of the Great American Boycott 2006. We
also call on all other ILPS participating organizations, while celebrating
May 1 as the International Workers' Day, to express solidarity with and
support for the immigrant workers in the US in their struggle for amnesty
and full rights.###

static and silence

p gave me a cassette tape of this particular album as a gift when we were in fourth year high school. i just loved the melancholy whenever i played the album.


FOLK SONG

summer sky and a throat bone dry
and the fields are all gold
dusty lane with a song in my brain
and it stoned me to my soul
I climb high move towards the fire
blaze sun
silver trees and whispering breeze
are my sight and my sound
the thought of heaven couldn't drag me from the path
when I'm wandering here alone
I climb higher move towards the fire
so blaze sun
watch until it dies slow falling from the sky
pale fading sun

LEAVE THIS CITY

gone forever
the writing on the wall
they've boarded up the cinema
strawberry dreams and the dust-filled beams
shut down in a modern town
see you walking
see you talking
recollection
on streets you used to know
forgotten pleasure smoulder
images fade but the town won't let them go
sleepwalking
see you talking
feel the city inside you
leave this city behind you
drive wherever
the roads will take you to
down beside a river frozen brown
January days and their scarecrow trees
so cold - feel your ears burn
see you walking
see you talking
feel the city inside you
leave this city behind you
past and present
they converge on every side
the wires all get tangled
when now and then collide
bittersweet taste of a time and another place before
sleep walking
see you talking
feel the city inside you
feel this city define you
leave this city behind you

alone in the dark

"dark. mysterious. and pissed off. i could be very dangerous to you all. i am the enemy!"
-william miller, almost famous

"I feel certain that i'm going mad again... My life has been stolen from me. I'm living in a town I have no wish to live in... I'm living a life I have no wish to live... How did this happen? I would tell you that I wrestle alone in the dark, in the deep dark, and that only I can know. Only I can understand my condition. You live with the threat, you tell me you live with the threat of my extinction. Leonard, I live with it too."
- virginia woolf, the hours

moving at the speed of life, we are bound to collide with each other*

(na-inspire ako sa blog ni kat, eto ang bersyon ko ng pangingilin sa katatapos lang na semana santa)

i.

isang eksena mula sa before sunset:

Jesse: You know, everything is irrevocably screwed up, and that things might be getting better in some ways.

Celine:Better? How could you possibly say that?

Jesse: Well, I just mean, you know... I mean, I know it sounds weird, but there are things to be optimistic about.

Celine: Okay... I know the book your is selling, which is great, I'm very happy for you, but... let me break the news for you, ok? The world is a mess right now!

Jesse: I wasn't saying that...

Celine: Ok, we're moving all our industry to developing nations. We can get cheap labor free of any environmental laws. Ok, the weapon industry is booming, Five million people die every year for preventable water disease. So, how is the world getting any better? I'm not getting angry, I'm not getting angry, but... come on, I want to know, I'm interested!

Jesse: Ok, I realize that there are a lot of serious problems in the world.

Celine: Ok, thank you!

Jesse: I mean, I don't even have one publisher in the whole Asian market.

Celine: Ok, all right. Say "stop it"!

Jesse: What, what? "Stop".( Celine flashes the finger in his face). No, look, all I'm saying is that there's more awareness out there, right? People are going to fight back! You know, I mean I think the world might be getting better because people like you are educated into speaking out. Even the very notion of conservation, environmental issues,those weren't even in the vocabulary until fairly recently, and now they're becoming a norm, and eventually might be what's expected all over the world!

Celine: I agree with what you're saying, but at the same time, it's dangerous! An imperialist country can use that kind of thinking to justify the economic greed. You know, human rights...

Jesse: What particular imperialist country you have in mind there, Frenchy?

Celine: No, not really (giggles)

ii.

magmula nang tumigil ako sa pagsisimba, dumaraan na lang na parang mga pangkaraniwang araw ang holy week. nung hayskul ako, ang inaantabayanan ko lang sa holy week ay ang pagpapalabas ng mga pinoy classics na mga pelikula sa channel 2 at sa cinemaone (pinoyblockbuster noon). pero paunti na ng paunti ang mga lumang pelikula nina brocka, bernal at mike de leon na pinapalabas at puro na lang mga star cinema/gma film flicks na lang ang ipinalabas nung huwebes at biyernes santo. napagbalingan ko ng panahon tuloy ang the hours ni jeeu. nanghiram ang tatay ko sa video shop ng walang kamatayang ten commandments, kaya sinabay ko na rin ang paghiram sa mga pelikulang matagal ko nang gustong panoorin gaya ng crash, school of rock, at (sa rekomendasyon ni kat) saved.

una kong pinanood ang crash. dark horse ang crash nung nakaraang oscars at tinalo ang favorite na brokeback mountain. hindi ko pa napapanood ang iba pang nominated na pelikula (sabi ng kenneth maganda raw ang goodnight and good luck ni george clooney) pero sa tingin ko deserving ang crash na manalo. sa totoo lang, wala sa tradisyunal na hulma ng mga pelikulang pang-oscars ang crash. ayaw ko pa noon panoorin ito dahil parang pang-action b-movie ang poster. alam kong tungkol sa racism ang pelikula pero hindi ko in-expect na halos lahat ng commonly “marginalized” na lahi ay pinakita: persians/arabs, blacks, latin-american, at chinese/asians. natuwa at nagalingan ako sa pelikula dahil wala itong pretense ng pagmamalinis. simple lang ang mensahe nito gayung sapin-saping kontradiksyon ang inilatag na mga premise: mito ang melting pot na binanggit sa speech na blonde and blue eyes.

matalas ang mensahe nitong tila kumukutya sa pluralista-demokratikong lipunan, mas malalim pa sa usapin ng ipokrisya. hindi ibig sabihin na conscious/ bahagi ng marginalized na sektor/ mulat/ potically correct ka ay hindi ka na makako-commit ng pagyurak sa karapatan ng iba. more than ever, relevant ang pelikulang ito laluna sinasabing ang hindi na lang kayang itolerate ng existing na lipunan na ito ay extremism, well in fact, kahit mga simpleng bagay ay hindi kayang ma-adapt ng sistema.

kung titingnan, halos lahat ng mga nominado sa best picture sa oscars ngayong taon ay issue-based (mula gender issue hanggang racial discrimination). reflective kaya ito ng pag-unlad ng hollywood o ng ligalig ng mga lipunan sa buong mundo sa panahong ito?

iii.

naistorbo ang panonood ko ng saved nung gabi ng good friday ng mga nagta-“tao po” sa labas ng bahay. ang totoo, mabibilang lang sa isa kong kamay ang mga taong nakapunta na sa bahay kaya nagulat ako nang pagsilip ko ay sina o, j-boy at j-girl ang nasa gate namin. napag-trip-an lang daw nilang magkita at niyaya nila akong lumabas. siyempre sumama ako dahil wala namang nangyayari sa akin sa bahay.

walang mga plano-plano. basta makakain lang at magpalipas oras. nahirapan kaming humanap ng tatambayan kasi una, nagkalat ang mga prusisyon sa paligid namin at sa dami ng tao, nahirapan kaming makatawid at makapunta sa destinasyon namin. at ikalawa, wala kaming mahanap na kakainan/tatambayan kasi sarado ang lahat ng mga kainan dahil nga sa good friday. mabuti na lang at may bukas na karinderiya at dun kami kumain ng pansit. matapos nun ay nagdecide kaming tumambay sa ilog. mas matagal pa yata kaming naglalakad sa kahaban ng riverpark kaysa sa tinagal namin sa damuhan. pero ok lang.

sa totoo lang, ngayon ko lang na-experience ang hometown ko ng ganito. parang hindi ko kasi masyado kilala ang bayan ko kahit na dito na ako lumaki at nagkaisip, habang marami sa mga taga-m--- ay proud na proud sa bayan namin. sayang ngayon ko lang ito na-realize, kasi mabilis nang nagbabago ang suburban m----. meron na ngang mall na walking distance lang mula sa bahay. siguro kelangan ko dalasan ang paglalakad sa labas para matagtag din ako at makapag-isip-isip. natatakot lang ako baka lumundag ako sa ilog at pagpiyestahan ako ng mga janitor fish.

pero siyempre nakakatuwa lang din na may nakakausap lang ako nung good friday. sa bahay kasi computer lang ang kaharap ko parati kaya kahit mga 90’s na laro sa pc ay pinapatulan ko. katulad ngayon. masarap mag-jologs sa mga panahong ito, at mukhang matatagalan bago ako uli maka-experience ng slack time.

kina o, j-boy at j-girl, sa uulitin.

iv.

ang purpose daw ng pagpapako at pagkamatay ni kristo ay para hugasan ang lahat ng ating pagkakasala. pero mas gusto kong maniwala sa katubusan na hatid ni kristo. mula sa uring manggagawa/ karpintero/ artisano daw si kristo (pero sabi ni j-boy hindi siya proletaryo kasi feudal pa noon at hindi pa nag-e-exist ang konsepto ng kapitalismo). naisip ko ang kasaysayan pala sa bibliya ( maging ang kasaysan ng mundo) ay kasaysayan ng katubusan at pagpapalaya. hindi si rizal at bonifacio ang unang nagdebate sa madugong pag-aaklas. ayon sa ilang paragraph ko pa lang na nababasa na essay on violence and church ng isang liberation theologian na pari sa pilipinas, ang kasaysayan naman daw sa lumang tipan ay tigmak ng karahasan at digmaan. hindi naman pala ganun kahirap i-reconcile ang konsepto ng rebolusyon at diyos. charot! sabi nga ng prof ko dati: ang pagrerebolusyon daw ay isang usaping moral.

v.

kuha ni jeeu. ang katubusan ay isang eskinita lamang sa may avenida rizal.

“Dahil minsan, ang umaga ay indigo, at pakiramdam mo, ang pag-ibig at katubusan ay isang sulat na magla-landing sa iyong paanan, pagkabangon mo mula sa iyong panaginip, pagkabukas mo ng pintuan. Pero huwag, huwag palilinlang, dahil ang sobre’y metapora lang.”
-dadadarna, sobresaliente

*tagline ng crash