jose gonzalez on morning becomes eclectic

huli para sa araw na ito.

pasensya na, masyado lang akong naaliw sa baul ng yaman ng morning becomes eclectic.

suzanne vega on morning becomes eclectic

hail suzanne!

things that can't be shared

"Maybe she was just tired of dead ends, phone calls that were never returned, promises that were never kept, tripping over the same stone... These are the things that can't be shared."

-Things You Can Tell Just by Looking at Her (2000)

lubhang napakahirap humanap ng tiyempo para muling makapagsulat. bukod sa walang panahong magsulat, ay wala rin namang nagaganap na maaaring isulat (maliban sa serye ng mga pangyayaring pinagkakaabalahan na balak ko gawan ng isang blog entry sa huling buwan ng taon). hinayaan kong ang mga larawang ipinost ko sa multiply ang magkwento sa mga naganap nitong mga huling buwan.

kahit ang pagbabasa at panonood ng pelikula ay kelangan ng effort para sa akin ngayon. lagi kong nahuhuli ang sariling nakatunganga at low-batt. pero gayunpaman, may ilang bagay pa rin namang nakakapagpabuhay sa aking dugo sa mga nakalipas, tulad na lang ng mga ito:

the children of men ni pd james

borderlands/ la frontera ni gloria anzaldua

salvador ni joan didion

maliban sa salvador, hindi ko pa tapos basahin ang children of men at borderlands. sinwerte ako last week nang maispatan ko ang bordelrands sa booksale sa megamall. swerte ring maituturing nang mabili ko ang salvador sa halagang P40 sa booksale farmer's. sa mga susunod na entry ko na lang siguro ibabahagi ang aking rebyu-rebyuhan sa salvador (in time for human rights day sa disyembre) at sa children of men at borderlands, kung susuwertehing (o mas apt, sisipagin) matatapos ko silang basahin.

short cuts ni robert altman

things you can tell just by looking at her ni rodrigo garcia

magkasunod na linggo ko pinanood ang short cuts at things you can tell. parehong gumagamit ng multiple character at storyline and dalawang pelikula. nahihilig ata ako ngayon sa mga sala-salabid na kuwento. una na akong na-amaze sa amores perros nina inarritu at arriaga, pero bago pa man pala ito, nauna na si altman sa ganitong estilo ng pagsasalaysay ng kwento. malaki ang pagkakahawig ng short cuts sa magnolia ni paul thomas anderson (di ko nagustuhan ang magnolia dahil lahit na anglungkot ng pelikula, di ko ito nararamdaman).

tulad ng magnolia at short cuts, tragic ang mga kwento ng limang babae sa istorya. sa huling bahagi ng pelikula dineliver ni cameron diaz ang linyang sinipi sa itaas. bakit kaya lagi't laging may kakambal na lungkot ang mga babae? parang yung nabasa kong linya mula sa autobiography ni liv ullmann (sinong may kopya? pahiram!): "i want to write about being a human being. i want to write about loneliness. i want write about being a woman."

naaalala ko ang isang sipi mula sa paborito kong short story ni genoveva matute na kuwento ni mabuti: "tanging ang nakararanas ng lihim na kalungkutan, ang siyang nakakararanas ng lihim na kaligayahan." sa tuwing nakahahanap ako ng mga libro at pelikulang tulad ng mga nahanap ko nitong mga huling buwan, kahit papaano, kahit pansmaantala, kahit artipisyal, naiibsan ang mga pana-panahong yugto ng lumbay.