"ng katotohanang tayo ay nag-iisa,na ang mundo ay nakaliligta."

dibuho ni Karl Castro

Flash Photography

ni Eric Gamalinda
Salin nina Carlos Piocos III at Karl Castro

Matagal na, ngunit maaring

isa ito sa mga nangamatay

sa kidlat: madaling mahinuha

kung paano napunit ang langit

na parang lamat sa bumbunan

ng nabitawang bungo. Tanging ang nakikita

lamang ang nalalaman.

Ipagpalagay na lamang na iyon

ay isang agos kontra sa pangkaraniwang

daluyong ng pang-araw-araw. Isang

batis ng yumao nang himala,

hindi sinasadya at walang saysay

sa kasalukuyan, isang daigdig na umiinog

sa pamahiin, sa salimuot.

Pinipili lamang ang nais alalahanin.

Walang pag-ibig sa paggunita,

kundi pagkatupok sa liwanag

mula sa pagkalunod sa dilim

at pagkalulong sa nakalalason.

Maaaring retrato ng

di gumagalaw, imortal, imoral.

O mas nakababalam, na parang sinasabi

na lahat ng ating nawala

ay mananatiling nawawala,

at ang litrato ay isang paraan lamang

ng hindi paghahanap,

at ang tanging pag-asa ay ang lente,

itong aparatong walang pakialam,

ay makagagawa ng paraan

upang mapalitan ang lahat ng liwanag

mula sa mga nagpakahulugan

sa mga itinatago nating takipsilim,

at ang paningin

ang tanging hindi nakapapansin sa lagim

ng katotohanang tayo ay nag-iisa,

na ang mundo ay nakaliligta.

At sa huli, hindi gunita kundi pangungulila

ang aangkin sa lahat,

at bilang kabayaran,

pumupuslit tayo ng alaala

para sa lahat ng nawala’t lumisan.

-0O0-

Flash Photography
by Eric Gamalinda

This could have been someone
who died of lightning long ago:
easy to imagine how the skies
broke and the fulguration
like a skull exploding. I know
only what I see with my eyes.

Think of it as a current
impervious to the ordinary run
of lives, a source of ancient mystery
but meaningless and inadvertent
now, a whole world spun
of rumor, of perplexity.

Chooses what it likes to recall.
Selects not with love,
but light. Does its harm
in darkness, in the thrall
of poisons. May be portraits of,
still lives with, soft porn.

Or more urgent: as though to say
all that we've lost
still persist in their absence,
and the photograph is a way
of not seeing, and the most
we can hope for is that the lens,

this indifferent apparatus,
somehow borrows the light
of those who gave meaning
to the darkness in us,
and the faculty of sight
dispels the terrifying

realization that we are alone,
that the world forgets.
All told, not absence but memory
takes what it can,
and we pay our debts
by remembering completely.

"times are shitty, but I'm pretty sure they can't get worse*..."

"I could seat guests as they come/Chatting not about Heidegger, but wine! / ...Let's open up a restaurant in Santa Fe/ Our labors would reap financial gains /We'll open up a restaurant in Santa Fe / And save from devastation our brains.../ We'll pack up all our junk and fly so far away / Devote ourselves to projects that sell/ We'll open up a restaurant in Santa Fe / Forget this cold Bohemian hell*..."


Isa na namang text mula kina A, B at F, mga matapat na kaibigan mula pa noong simula. nagyaya sila na mag-lunch date kami sa darating na huwebes.
naisip ko bago pa man ako magkamal ng cultural capital sa ivory tower, sila ang mga nauana kong nakausap sa iba't ibang hilig: indigo girls, joni mitchell, rent, almost famous, cynthia alexander at marami pang iba. ilang beses na rin pala kaming nagtangkang magplano para sa isang night out, pero lagi't laging may aberya.

third year kami nang magsimulang magkawatak-watak ang aming landas. dumalang ang pagkikita namin. at pagdating ng fourth year, sa panahong nagiging malinaw na sa iba ang mga bagay na gusto naming gawin, lalong bihira na kaming nakakapagsama-sama. at lalo na nang grumadweyt na sila. parang 5 minutes lang ang isang marathon na kuwentuhan na umaabot na ng madaling araw. tuluyan nang nagsanga-sanga ang iba't ibang landas namin.

masaya ako para kay F dahil kahit papaano ay ginagawa niya ang bagay ng gusto niyang gawin. pinaka-determinado naman si A para tuparin naman ang pangarap niyang maging pinoy pop superstar (chos!), kaya't kahit maliit ang kita sa paminsan-minsang gig, pinapatos niya. at siyempre sobrang tuwa ko nang sa hindi inaasahang desisyon nag-NGO si B (kahit na iba ang paniniwala ko sa NGOismo). masaya akong lalo, na bagama't iba-iba kami ng paniniwala, na tanggap nila ang piniling kong buhay. paminsan-minsan mang nagkakadiskusyon e madalas namang iniintindi na nila ako, kahit ba itong niyakap kong paninindigan ang dahilan kung bakit ako ang pinakamadalas na absent sa mga paglabas.

pero kahit na alam at iniintindi nila ang landas na tinahak ko, hindi pa kailanman ko pinakilala sa kanila ang mundo ko: ang vinzons hill, ang mendiola, ang espanya at welcome rotonda, ang bigote, at iba't iba pang lugar kung saan madalas ako nangangarap at binubuo ang mga pangarap na iyon.

minsan, naisip ko ang isang eksena: imbes na si vilma santos, silang tatlo ang kikitain ko sa isang liblib na restaurant sa chinatown at ako ang namamagang version ni piolo, at melodramatic kong i-re-reassure sila na mabuti ang kalagayan ko at masaya ako sa ginagawa ko.

sila ang pinaka-nakakaintindi sa akin tuwing ginagawa kong pelikula ang bagay-bagay. sa kanila rin pinakamabenta ang malalaswa kong hirit. at bakit ko nga ba ngayon ginagawa ito? korni na kung korni pero paraan ko ito para sabihing pasensya na sa lahat ng kakulangan (etching) at salamat sa lahat. to quote B's favorite line from a chick flick: "TEAR."

p.s. isa lang ang inseguridad ko sa kanila. ang kanilang wakanangshet na boses, habang ako ay tone deaf. bwiset! hmp!
_______________________
*from the song Sta. Fe, Rent (shemps, the situation can get worse, and i'm pretty sure about that!)

days of disquiet, nights of rage*

mag-antanda na at iusal na ang dasal sa paghambalos ng unos:


"Aba po Santang Gloria'ng Hari. Inang walang awa. Wala kaming kabuhayan o kapayapaan; Aba, isinasakdal ka namin. Ikaw nga ang pinaparatangan namin sa mga pinapanaw na taong anak ni Eva. Ikaw din ang ikinabubuntung-hininga namin ng aming pagtangis dini sa lupang bayang kahapis-hapis. lisanin mo na kami, reyna ng kasukdul-sukdulang Kalbaryo nang kami'y makinabang sa pangako ng aming pinaghirapan.
Siya nawa."

_________________________________________
lumabas itong dasal na ito sa huling issue ng kule 04-05. upload ko lang dito dahil mukhang (pun intended) iigting pa ang hambalos ng walang hiya!
*pasintabi kay Pete Lacaba;

bigote nights club

Awit ni Joni*

Ana Morayta

Ano e, pagod si Joni noon, naalala kong sinabi niya

Minsan sa Bigote: Pagod ako Mami

Sabay ubo, malalim at dumadarang –

Nakarinig ako ng gasgas sa lalamunan

Isang kanta lang, isang Brickell o Chapman,

Sabi ng mga taong medyo lasing na

At sentimental sa isang gabi

ng muling pagkikita

at pag-alis ng isang kasama

E ganun naman ata talaga, hindi ba't

magkatuwang ang pagtatagpo at paglisan

Dahil wala namang bigat ang paglisan

kung hindi iyung nais mong makatagpo ang magpapaalam

At ano lang nga ba naman ang muling pagkakatagpo

kung hindi siya ang iyong inaasam?

Dahil kahit tila wala kang magawa,

Sa katunayan e ang pag-ibig ay isang pagpapasiya

Ang pag-ibig ay pagpanig

At pagkitil sa kabilang hindi mo pinili

At pagkikipagtitigan sa mata

O pagpapaputok ng mga buto sa daliri

At marami pang iba,

Pero mabalik nga tayo sa kwento,

Na isang gabi sa Bigote pinapakanta,

Pero pagod na itong ating kasama

Pero - kumanta pa rin - kumanta si Joni

Pinunit ng boses niya ang hatinggabi.

May bahid ng paos

Nagpapaalala ng dausdos ng usok ng yosi

at matagal na paghihintay.

Pagpupuyat paglalakad at paglalakbay

Pabulong at humahagod sa ilang bahagi

Parang nanunuyo at nanunukso

Parang humihimas sa katawang hapo

Malutong at marahas kung bumirit,

Galit at nag-aalimpuyo

Sa sagasa ng pakikipag-iibigan

O sa malupit na panahon

Sa hilalil at panlilinlang

Sa walang katarungan

Sa mga sandaling nasayang

Sa pagpapatuloy

At sa bukas na sinusubukang mabago

Tuluy-tuloy lang.

At maalala ko lang,

Nung gabing umawit si Joni

Nakita n'yo ba kung paanong bago siya tumayo

Ay marahan at mariing hinaplos ni Anton

ang isang eksaktong lugar sa kanyang likod niyang hapo.

________________________________________
*mula sa Kasal sa Apoy at iba pang Nagbabagang Balita

21 september 1972

(REUTERS/Romeo Ranoco)

(AP/Bullit Marquez)

Do Not Go Gentle Into That Good Night
(dylan thomas)

Do not go gently into that good night.
Old age should burn and rage at the close of day.
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

alone again, naturally

The tragedy of this world is that no one is happy, whether stuck in a time of pain or of joy. The tragedy of this world is that everyone is alone. For a life in the past cannot be shared in the present. Each person who gets stuck in time gets stuck alone.*

-from Einstein's Dreams, Alan Lightman

___________________________________________________________
*salamat kay castro, hindi ka nag-iisa, lahat tayo ay nag-iisa.

and I’m drawn to those ones that ain’t afraid*

A case of you
(joni mitchell)

Just before our love got lost you said,
"I am as constant as a northern star."
And I said, "Constantly in the darkness
Where's that at?
If you want me I'll be in the bar."
On the back of a cartoon coaster
In the blue TV screen light
I drew a map of Canada
Oh Canada
With your face sketched on it twice
Oh, you're in my blood like holy wine
You taste so bitter and so sweet
Oh I could drink a case of you, darling
And I would still be on my feet
Oh I would still be on my feet

Oh I am a lonely painter
I live in a box of paints
I'm frightened by the devil
And I'm drawn to those ones that ain't afraid
I remember that time you told me, you said,
"Love is touching souls"
Surely you touched mine
'Cause part of you pours out of me
In these lines from time to time
Oh, you're in my blood like holy wine
You taste so bitter and so sweet
Oh I could drink a case of you, darling
Still, I'd be on my feet
I would still be on my feet

I met a woman
She had a mouth like yours
She knew your life
She knew your devils and your deeds
And she said,
"Go to him, stay with him if you can
But be prepared to bleed"
Oh but you are in my blood
You're my holy wine
You're so bitter, bitter and so sweet
Oh, I could drink a case of you, darling
Still I'd be on my feet
I would still be on my feet

_____________
*sa crossing-ilalim (kina caloy, eleyn at iris, at sa ating mga deferred dreams); as iris puts it: to our nights of tears