"ng katotohanang tayo ay nag-iisa,na ang mundo ay nakaliligta."

dibuho ni Karl Castro

Flash Photography

ni Eric Gamalinda
Salin nina Carlos Piocos III at Karl Castro

Matagal na, ngunit maaring

isa ito sa mga nangamatay

sa kidlat: madaling mahinuha

kung paano napunit ang langit

na parang lamat sa bumbunan

ng nabitawang bungo. Tanging ang nakikita

lamang ang nalalaman.

Ipagpalagay na lamang na iyon

ay isang agos kontra sa pangkaraniwang

daluyong ng pang-araw-araw. Isang

batis ng yumao nang himala,

hindi sinasadya at walang saysay

sa kasalukuyan, isang daigdig na umiinog

sa pamahiin, sa salimuot.

Pinipili lamang ang nais alalahanin.

Walang pag-ibig sa paggunita,

kundi pagkatupok sa liwanag

mula sa pagkalunod sa dilim

at pagkalulong sa nakalalason.

Maaaring retrato ng

di gumagalaw, imortal, imoral.

O mas nakababalam, na parang sinasabi

na lahat ng ating nawala

ay mananatiling nawawala,

at ang litrato ay isang paraan lamang

ng hindi paghahanap,

at ang tanging pag-asa ay ang lente,

itong aparatong walang pakialam,

ay makagagawa ng paraan

upang mapalitan ang lahat ng liwanag

mula sa mga nagpakahulugan

sa mga itinatago nating takipsilim,

at ang paningin

ang tanging hindi nakapapansin sa lagim

ng katotohanang tayo ay nag-iisa,

na ang mundo ay nakaliligta.

At sa huli, hindi gunita kundi pangungulila

ang aangkin sa lahat,

at bilang kabayaran,

pumupuslit tayo ng alaala

para sa lahat ng nawala’t lumisan.

-0O0-

Flash Photography
by Eric Gamalinda

This could have been someone
who died of lightning long ago:
easy to imagine how the skies
broke and the fulguration
like a skull exploding. I know
only what I see with my eyes.

Think of it as a current
impervious to the ordinary run
of lives, a source of ancient mystery
but meaningless and inadvertent
now, a whole world spun
of rumor, of perplexity.

Chooses what it likes to recall.
Selects not with love,
but light. Does its harm
in darkness, in the thrall
of poisons. May be portraits of,
still lives with, soft porn.

Or more urgent: as though to say
all that we've lost
still persist in their absence,
and the photograph is a way
of not seeing, and the most
we can hope for is that the lens,

this indifferent apparatus,
somehow borrows the light
of those who gave meaning
to the darkness in us,
and the faculty of sight
dispels the terrifying

realization that we are alone,
that the world forgets.
All told, not absence but memory
takes what it can,
and we pay our debts
by remembering completely.