salinlahi underground

mga sanhi ng ating lunggati: dalawang salin ng subterranean ni eric gamalinda

Subterranean
by Eric Gamalinda

Let me be the first to say
that I know the name for everything
and if I don't I'll make it up:
dukkha, naufragio, talinghaga.
Just like the young
whose hearts give no shame,
I love the excesses of beauty,
there is never enough sunlight
in the world I will live in,
never enough room for love.

I fear none of us will last long enough
to prove what I've always suspected,
that the sky is a membrane
in an angel's skull,
trees talk to each other at night,
ice is water in a state of silence,
the embryo listens to everything we say.

I am afraid for the child skipping rope
on the corner of my street,
the girl on the train with flowers in her hair,
the man whose memory is entirely
in Spanish. I am more afraid of losing consciousness
when I go to sleep, and that in my sleep
I will grow old and forget how desire
once drove me mad with wakefulness

Just like the perfect seasons
they will die
and I will die
and you will die also;
no one knows who will go first,
and this is the source
of all my grief.

-0o0-

subterranean
salin ni omer mejia

Hayaan na mauna akong magsabi
na alam ko ang pangalan ng lahat
at kung hindi man lilikha ako:
dukkha, naufragio, talinghaga.
Tulad ng kabataang
may mga pusong hindi nakakapanghiya,
iniibig ko ang mga kalabisan ng kariktan,
hindi sumasapat ang sinag ng araw
sa mundong ako ay mamumuhay,
hindi sapat ang puwang para sa pag-ibig.

Natatakot ako na wala sa atin ang magtatagal
upang patunayan ang aking mga laging hinihinala,
na ang langit ay isang lamad
sa loob ng bungo ng isang anghel,
nakikipag-usap sa isa't isa ang mga puno kapag gabi,
ang yelo ay tubig sa kanyang tahimik na kalagayan.
nakikinig ang binhi sa lahat ng ating sinasabi.

Ako ay natatakot para sa batang nagluluksong-lubid
sa kanto ng aking kalye,
sa babaeng sakay ng tren na may mga bulalak sa kanyang buhok,
sa lalaking ang buong alaala ay nasa wikang Kastila.
Ako ay higit na takot na mawalan ng kamalayan
tuwing ako'y matutulog, at sa aking pagtulog
ako ay tatanda at kalimutan kung paanong minsan
ang pagnanasa ay binaliw ako ng pagkakagising.

Tulad ng mga sakdal na panahon
papanaw sila
at ako ay papanaw
at ikaw ay papanaw din;
walang nakakaalam sino ang mauuna,
at ito ang pinagmumulan
ng lahat ng aking hinagpis.

-0o0-
subterranean
ni carlos piocos iii at karl castro

Hayaan mong sabihin kong
alam ko ang pangalan ng lahat
at papangalanan ko yaong hindi ko alam:
dukha, naufragio, talinghaga.
Katulad ng musmos na may dibdib
na walang takot sa muwang at pusok
Iniibig ko ang labis na Alindog
Hindi sapat ang liwanag
sa kulimlim ng aking daigdig
Hindi sapat ang puwang para sa pag-ibig

Ikinatatakot kong maaring wala nang magtagal pa
para patunayan ang matagal ko nang hinala:
na ang langit ay isa lamang lamad
sa loob ng bungo ng anghel,
ang mga puno'y nag-uusap pagsapit ng dilim,
ang yelo ay tubig na pinatahan ng lamig,
minamanmanan tayo ng sanggol mula sa sinapupunan.

Ikinababahala ko ang pagluluksong-
lubid ng bata sa kanto, ang babae
sa tren na may bungkos ng bulaklak sa buhok,
ang lalaking ang buong Gunita ay yaong
nasa wikang Kastila. Higit kong ikinatatakot
ay ang mawalan ng malay kapag natutulog,
at sa aking paghimbing, tatanda ako’t makaliligta
kung paano minsan ako'y pinagdamutan
ng pagnanasa ng antok at katinuan

At tulad ng mga Kapanahunan,
sila ay mamamatay,
at ako ay mamamatay,
at ikaw ay mamamatay rin.
Walang nakasisigurado kung sino ang unang yayao
at ito ang sanhing lahat ng aking lunggati