"it's that little souvenir from that terrible year which makes my eyes feel sore"

alas-kwatro ng madaling araw sa ikatlong lunes ng 2007. ngayon lang ako nagkaroon ng tiyaga na muling magsulat sa blog na ito. ngayon lang nabigyan ng panahon para gunitain ang mga pangyayari noong 2006, ikwento ang uneventful na paghihiwalay ng taon, at maglista ng mga resolution.

Kaydami nang nangyari at kaytagal nang paso ang mga kwento para pa mabanggit pa ang mga detalye dito. Para sa mga nakakilala at nakauunawa sa akin, siguro hindi na kailangan pang isa-isahin ang mga pagbabago at kawalang pagbabago sa buhay ko sa mga nagdaang araw/linggo/buwan/taon.

sinisimulan ko na ang pag-aayos ng buhay sa pamamagitan ng pag-aayos ng bookshelf. kaydami na rin palang libro/vcd/dvd ang nakolekta at nawala ko. Marami-rami pa ang nahiram at hindi pa nababasa/napapanood. makakatulong siguro sa akin kung muli akong gumawa ng mga listahan ng mga gamit na hiniram at ipinahihiram, mga bagay na gusto9ng bilhin at pangarap gawin. tuturuan ko ang sariling huwag mainip sa antisipasyon, sa halip, i-enjoy ang proseso nang sa ganun mabawasan ang anxiety pana-panahong umaatake.

kung meron mang naibunsod na kongkreto ang 2007, yun ay nararamdaman ko na sa katawan ko ang pag-usad ng mga oras. nababawasan na ang panahon ko. parang wala akong mapagkasya e wala naman talaga akong tunay na nagagawa. tumatanda na nga ba ako?

ilang buwan na lang bago matapos ang 23rd year ko sa mundo. 23 years old sina celine at jesse nang una nilang natagpuan ang isa't isa. baliw akong nag-iisip na kung walang maganap sa 23rd year ko eh hihintayin ko na lamang ang susunod na exciting na kabanata sa buhay ko pagsumapit ang ika-32 kong birthday, age kung kelan uli nagkrus ang landas nina celine at jesse. na may darating sa buhay ko, tao man, bagay o pangyayari, na makakapagpabago sa worldview ko at magbibigay ng ganap na direksyon. o di ba, at least may ni-look forward ako at hindi pa naman ganap na depressive. hehehe. sana, by that time, hindi man sumapit ang tunay at wagas na pag-ibig, ay natagpuan ko na ang passion ko sa buhay. at alam ko na ang gagawin ko, sana, sa wakas.

The Ultimate Survivor

Una ko siyang nakilala isang Sabado ng hapon noong Setyembre 2002. Kagagaling lang namin sa isang piket sa Camp Aguinaldo para gunitain ang ika-30 taong anibersayo ng deklarasyon ng Batas Militar. Inanyayahan siya ng organisasyon ko noon para sa isang hapon ng kape at kuwentuhan sa taluktok ng Vinzons Hall. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa payong, bukod kasi sa makulimlim, nagsisilbing tungkod na rin niya ang payong sa pagpanik sa ika-apat na palapag ng Vinzons.

May tatlumpu siguro kaming taimtim na nakikinig sa mga kuwento niya. Sariwang-sariwa pa sa kanya ang mga pangyayari noon. Binuod niya sa amin ang mapait niyang karanasan sa isang tula na siya mismo ang sumulat. Parang nararamdaman pa rin niya ang mga tadyak at kulata sa kaniyang tagiliran sa pagsambit niya ng bawat kataga. Sabik na sabik akong itanong sa kanya kung kilala ba niya ang mga tauhang dati-rati’y nababasa ko lang sa mga libro. Nabanggit ko ang pangalan ni Lorena. “Si Lorie,” wika niya at biglang naglumiwanag ang mga mata niya. Naalala niya ang mga dating kasama at kaibigang dumating at lumisan ngunit nag-iwan ng pitak sa kanyang puso at tatak sa mahabang tradisyon ng pakikisangkot at pakikibaka.

Hindi lang ito ang naging laman ng huntahan noon. Sa kanya ko natutunan ang hindi paglalagay ng asukal at cream sa brewed coffee. Iginugupo na rin kasi siya ng panahon at ng kanyang katawan. Hindi na naghilom ang mga sugat niya sa binti na kanyang natamo nang ma-ambush siya noong dekada ’80. Ang kwento pa nga, mayroon pang shrapnel na naiwan sa kanyang ulo. Magkagayunman, nagpapatuloy pa rin siya.

Hinikayat niya rin kaming maging vegetarian at huwag tangkilikin ang mga dairy products dahil sa masamang epekto hindi lamang sa tao kung di maging sa mga hayop na inaabuso sa ngalan ng mass production. Ganun na lamang ang pangangalaga niya sa kanyang katawan kaya’t katakatakang madali na siyang iginugupo ng mga sakit na kumakapit sa kanya. Hidni man niya ako nakumbinseng maging vegetarian, maraming bagay na rin ang natutunan ko mula sa hapong iyon.

Muli ko lamang siyang nakasalamuha nang mag-prerog ako sa klase niya sa PI noong 2004. Siguro hindi na niya ako natatandaan dahil sa madalas akong late o di kaya absent dahil alas-7 ang klase ko sa kanya. Laking gulat ko na lamang nang tawagin niya ako sa klase para i-congratulate nang mapili ako para pamatnugutan ang dyaryo. Kilala pala niya ako. Kilala pala niya ang bawat isa samin. Matalas pa rin ang memorya niya. Bukod sa gagap niya ang leksyon sa bawat session, kayrami niyang kuwentong ibinabahagi. Pinagsisihan kong madalas akong late at hindi naririnig ang bawat kuwento niya. Pakiramdam ko noon, kayraming bagay ang nais niyang ibahagi sa amin, higit kay Rizal, higit sa mababasa namain sa libro at readings.

Hindi na ako nakabawi sa kanya. Nang sunod na kunin ko bilang elective ang isang kursong itinuturo niya, lalong dumalas ang pag-aabsent ko. Ang laki ng tampo niya sa amin ng ilan kong kaklase dahil madalas na nga kaming wala, bihira pa kaming magsalita sa klase. Iyon pa naman daw ang pinakamabisang propaganda. Isa pang kasalanan ko sa kanya ay ang pagbinbin ko ng mga requirements sa subject na iyon. Kaya ganun na lamang ang panlalamig niya sa akin nang magpasa ako sa kanya ng completion form. Doon ko lang napansin ang pamamalat ng kanyang boses. Nagiging madalas na ang pagkawala ng boses niya at nagiging bagahe na sa kanya ang pagsasalita. Pero dahil sa dedikasyon niya, patuloy pa rin siyang nagtuturo sa kabila nang paghihirap niya sa pagsasalita.

Naging magaan na lang uli ang pakitungo niya sa akin nang iabot ko sa kanya ang isang poetry zine na gawa ng mga kaibigan bilang pagtugon noon sa deklarasyon ng state of emergency. Parang na-reassure ko siya kahit papaano na may pag-asa pa. Na kahit madalas ay binibigo namin siya, ay nagagawa pa rin naming ipakita na mahal din namin ang bayang ito katulad ng ipinamalas niyang pagmamahal dito. Hindi man namin mahigitan, magawa man lang naming bantayan ang kalayaang ipinaglaban niya nang maraming taon. Iyon ang inaasahan niya sa amin at sa mga susunod pa.

Kanina, muli ko siyang nakita ilang oras bago mag-Pasko. Bagamat tinutulungan ng aparato, lumalaban pa rin siya para magpatuloy. Wala man ang pamilya niya rito, matiyaga siyang binabantayan ng mga dating estudyante, kasama at kaibigan sa unibersidad at paaralan ng lansangan. Mga taong minsan niyang nakahuntahan, nasermunan at nabigyan ng aral. Sir Nic, hindi kayo nag-iisa, kasama niyo pa rin kami sa laban niyong ito. Hihintayin po namin ang inyong paggaling. Mahal namin kayo.

Kaligta

I.
Itong paglingon
ay hindi simpleng pagbabaliktanaw,
hindi paghinto sa paglalakad dahil inabutan na ng hingal
hindi ganap na pagtalikod sa mga bagay na ‘di magawang harapin.

Itinakdang maging haliging asin sa Sodom
ang sinumang ipipihit ang leeg
para masdan ang pagkaagnas ng lungsod,
ng panahon at pagkakataon.
Ngunit isinumpa naman ng mga matatanda
na walang patutunguhan
ang mga di alintana ang pinanggalingan
ang mga di nagawang mamaalam.

Ang muni ng sandali
ay hindi kontra sa agos ng pag-unlad.
Hindi ako inaantala ng saglit.
Binabalisa ako ng pagkainip.

Ang paglingon kong ito
ay hakbang palabas sa kandili ng pananatili
pagbalikat sa bigat ng pag-alala
pagbalikwas sa halos natural nang proseso ng pagkaligta.

II.

(Nag-iiwan ng mga patlang at puwang
ang pagsapit ng gunita sa kalagitnaan
ng mga pangungusap at parirala.
Lihim na nililimot ng dila
kung paano bigkasin ang iyong pangalan.)

III.

Napagdesisyunan ko nang samsamin ang lahat ng mga gamit sa ibabaw ng kama. Hindi ko na magawang piliin kung alin ang dapat maiwan: huling nobela ni G na isinantabi at itinupi ang pahina ng Kabanata XV, kalawanging makinilyang natanggalan ng letrang A, salamin sa matang bali ang kaliwang tangkay, pinagbalatan ng mga regalo ng mga nagdaang pasko, anino ng kung sino na maingat na tinupi, dangkal-dangkal na polyetong di naipamudmod sa huling rali, talinghagang hiniram nang walang paalam, at buntonghiningang itinago sa kahon ng sapatos. Inempake ko nang lahat sa maleta bago mahigpit na ikinando.

Pumara ako ng taksi. Isinakay ko ang maleta sa likod nito. (Talaga nga palang kaybigat ng mga katawang nilagutan na ng hininga.)

“Nagtahan po.” Kumaripas ang taksi. Pumaspas ang metro. Naiwan akong nakatulala sa bintana.

Pumara ako pagdating sa eksaktong kalagitnaan ng tulay. “Bawal po.” Iniabot ko ang lamukos na pera. Nagkamot ng ulo ang drayber. Ibinaba ko ang dalang bagahe.

Hindi ko na kailangang ihagis. Sapat na ang bilis na itinakda ng pwersa ng grabedad. Sumisid muna ang maleta ng dalawang talampakan bago lumutang at mabagal na nagpatianod sa daloy ng maputik na ilog. (Ano nga ba ang tinig ng nalulunod? Magawa pa kayang tumakas ng mga salitang hindi nabigkas?)

Sinundan ko ng tingin ang maleta hanggang sa matawid na nito ang kabilang panig ng tulay. Madaling araw na nang maabot ng maleta ang dulo ng aking tanaw. Napagpasiyahan ko nang pumara ng dyip.

Pagdating ko sa bahay, dinatnan ko ang sariling sa sala pa rin nahihimbing.

__________________________
ang larawan ay mula sa cover ng "the ballad of sexual dependency," koleksyon ng photographer na si nan goldin

antala

Isang linggo na ang nakakraan nang balikan ko ang pagthethesis. Hanggang ngayon kahit nga intro part ng thesis ay hindi ko pa tapos. eto talaga ang ultimate karma, o dharma nga ba? for that, tinulaan ko na lang monitor ng computer, sakaling makipag-cooperate na ako sa kanya...

Oda sa di matapus-tapos na thesis

i.
Patawarin nawa ako kung ihalintulad ko
itong pagka-antala
sa inilulunsad na istratehiya:
pagguhit ng bilog
paglipol sa tiwali
pagpapanibagong hubog
paggapi sa mga kaaway ng gabi

ii.
Ang aksyong ito’y taktika ng dibersiyon.

iii.
Humihikab na ang bentilador
sa mabagal na tikatik ng pihikang titik.
Mas madalas pang nalilimas
ang mga salitang ayaw lumabas.

iv.
Katwiran ko’y kayraming tulad ko sa bayang ito,
samantalang ang mga dekampanilya’y tinutuya.

v.
Iba ang pag-iinat sa pagbabanat.
Ang una’y para magising,
ang isa nama’y para mabuhay.

2:02 am; 17 Setyembre 2006
Kalye Burgos

"i don't want to perish like a fading voice"

birthday ng lola ko ngayon, at ililibing siya mamayang tanghali. ngayon ko lang uli nakita yung ibang pinsan ko, hindi ko na nga makilala yung iba. ngayon lang din ako nakapag-reconnect sa kanila kasi hindi naman ako sumasama sa mga reunion, o pag sumasama ay hindi naman ako nakikipag-socialize sa kanila, for the longest time. anyway, napaisip tuloy ako ng repertoire kapag nam,atay ako na patutugtugin sa funeral service ko. hehehe. eto lang ang naisip ko sa ngayon:

1. fast car- tracy chapman (hahaha)
2. imagine- eva cassidy cover ng beatles
3. fragile- sting
4. fields of gold- eva cassidy cover ng orig ni sting
5. going for gold- bright eyes
6. landslide- smashing pumpkins cover ng fleetwood orig
7. the scientist- coldplay
8. satisfied mind- jeff buckley
9. opened once- jeff buckley
10. woodstock- joni mitchell
11. till tomorrow- don mclean
12. awit ni canuplin
13. here's where the story ends- the sundays
14. forever young- youth group
15. mad world- gary jules cover ng tears for fears orig

---

forever young
(youth group)

let's dance in style
let's dance for a while
heaven can wait we're only watching the sky
hoping for the best but expecting the worst
are you gonna drop the bomb or not
let us die young or let us live forever
dont have the power but we never say never
sitting in the sandpit
life is a short trip
music's for the sad man
can you imagine when this race is run
turn our golden faces into the sun
praisin our leaders, getting in tune
the music's played by the mad men
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever
some like water and some are like the heat,
some are melodies, some are the beat,
sooner or later they'll all be gone,
why don't they stay out
it's hard to get on without a cause,
i don't want to perish like a fading voice,
youth is like diamonds in the sun,
diamonds are forever
so many adventures couldn't happen today
so many songs we forgot to play
so many dreams swinging out of the blue
left to come true
forever young, i want to be forever young,
do you really want to live forever
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever
forever young, i want to be forever young
do you really want to live forever,
forever, forever...

sentro de grabedad, hebigat!

Seven things I want to do before I die:
1. a road trip with me and myself. my version of che' la poderosa
2. make a film, not necessarily an influential film pero yung masasatisfy ko yung sarili ko at yung mga pinaninindigan ko
3. release a book, mix genre, ala borderlands ni anzaldua
4.magkaroon ng sariling coffee shop, art space/gallery na banned ang mga poseur na wala naamn talagang alam sa art, parang yung dating odd manila/ crowded house, pero hindi malulugi
5. speak french, portuguese and spanish fluently, mag-aral sa france at italy
6. tour of south america
7. magkaroon ng sariling pad, kahit studio type lang at magpa-bohemian party gabi-gabi, pero ala barefoot contessa,. how contradicting!

Seven things I cannot do:
1. touch type
2. commit with something for more than a year
3. morning exercise/jogging
4. diet/magpapayat
5. kumanta at tumapos ng kanta na hindi na-a-out of tune o na-o-off key
6. read minds
7. fall in love (wahahahaha)

Seven things that attract me to both a boy and a girl:
1. Matalino/may cultural capital (true)
2. masarap kausap sa madaling araw, o kayang i-tolerate ang mood swings ko
3. depressive
4. hindi bigot
5. ka-wavelength
6. may dvd at book collection
7. may art sa katawan, yung tama lang, ayaw ko yung pa-french hindi naman bagay sa klima ng bansa

Seven things that I say most often:
1. ... (fragments)
2. ambalaj
3. fatale/wafaz-in
4. chuva
5. charot!
6. keri
7. duraan ko siya e.

Seven books I love to read:
1. salinger
2. literary folios
3. neruda
4. gamalinda
5. rilke
6. garcellano
7. michael cunningham


Seven movies I could watch over and over again:
1. almost famous (20x and still counting)
2. before sunset/sunrise
3. chungking express
4. amores perros
5. kung mangarap ka't magising
6. puso ng pasko (hehehe)
7. pleasantville/ joy luck club

Seven people I'm tagging to do this survey:
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.

"All the lonely people, Where do they all belong?"

"...[l]onely people [are] people merely stuck in a rut, and they know they're stuck but they don't have the motivation to break out of it. They yearn for change, but they don't have the energy for it; or they don't have the inspiration or drive to do it.
Loneliness is when you are incapable of change, and the amalgam of ennui, boredom, general dissatisfaction cements into a shell that protects you not only from being hurt, disillusioned or disappointed; but also from discovering and experiencing new things."
-Ina Silverio on Coupland's Eleanor Rigby

(apologies kung hindi ako nagpaalam sa pagku-quote at paglilink)

Sapul! Ouch! Hehehe!

Nabasa ko yan sa blog ni Ina at tinamaan ako talaga bigla. Kelangan ko tuloy mabasa ang libro. Paging J---! Peram na rin ng Hey! Nostradamus at All Families are Psychotic... Incidentally, paborito ko pala yang kantang yan ng Beatles precisely dahil sa tungkol siya sa mga lonely people, along with Norwegian Wood at Fool on the Hill. Fool on the Hill na lang ang hindi ginagawang nobela dito ah!