iniibig kita at iba pang kabalintunaan*

Iniibig kita at iba pang kabalintunaan*
ni Karina Pomaneg

*pasintabi kay ana morayta

Paumanhin kung hindi ako nagpula noong Valentine’s Day.

Itim na itim kong kinundena ang budget cut ng UP dahil higit kong ipinoprotesta ang araw na iyon. Hindi lang naman kasi edukasyon ang commercialized kundi pati okasyon. Trivial, pero wala akong paki.

kuha ni rouelle umali

Parusa nga yata sa pagka-burgis ko ang matinding sikat ng araw sa suot kong itim. Kung hindi lang ako pinahawak ng plakard ng isang kaibigan, pinagkamalan na siguro akong nakikipaglibing. Kunsabagay , marami namang numero ang dapat ipagluksa sa araw na iyon: ang P355.6M budget cut sa UP, ang 2% na dagdag VAT, 7 kataong patay sa pambobomba sa 3 lungsod, humigit 70 patay sa bakbakan sa pagitan ng MNLF at AFP...

... at zero missed call at/o text message mula kay Him.

Hindi ko naman hinihinging batiin niya akong Happy Valentine’s Day, ipamumukha niya lang sa akin na wala akong ka-date sa birthday ko at sa araw na dapat may ka-date ako.

Alas tres ng hapon sa may Mendiola, hingal na hingal akong tumakbo mula Morayta hanggang Recto. Hinihintay kong magtext pa rin siya. Pero walang naganap. Wala naman siyang dahilan para hindi magtext sa akin. Ilang buwan na rin naman silang wala ni Yassy. Matagal na rin pala nang huli kaming nagkita.

Maya-maya pa, hindi ko na rin kinaya ang init. Niyaya ko na ang editor kong umuwi. Sa LRT-2 na lang kami sumakay. Dinalaw na naman ako ng nostalgia habang nakatayo sa siksikang tren.

Napanood ko sa DVD noong isang linggo ang 2046 ni Wong Kar Wai. Ang LRT-2 ang treng papunta sa 2046 para maisalba ang mga sawing pag-ibig at mga lumipas na alaala. Pero nang dumungaw ako sa bintanang plexiglass ng tren, hindi gawa-gawang mundo ni Mr. Chow ang nakita ko. Mabilis na hinahagip ng aking paningin ang waring interregnum ng Kamaynilaan—ang salit-salit na nagtatayugang bahay at yerong bubong ng mga barung-barong.

Paano kaya kung naghihintay si Him sa susunod na istasyon? O kung bumaba na lang kaya ako doon? Bumungad ang asul na signage ng Betty Go-Belmonte station sa paghati ng mekanikal na pinto. Tuluyan na akong nilamon ng lungkot. Hindi ko na napigilan ang aking kamay , kusa na nitong hinugot ang 5110 ko.

“im at beti go lrt. came frm mendio rali. san k ngyon? paalis n ang tren. rply asap.”

Apat na oras ng patlang.

(unang nilathala noong 18 Pebrero 2005 sa kolum na Cigarette Intellectuals ng Philippine Collegian)

---

kuha yan ni raffy lerma noong 26 nov 2002, ang una kong red shirt day (tingnan mo nga naman, sa dagat ng pula ako ay naka-boring gray) at unang tungtong ko rin ng mendiola. yan din ang unang bese na nagpahaba ako ng buhok. natagpuan ko yang picture sa kahon ng mga hindi nagamit na picture sa darkroom ng kule noong naging kule na ako.

suot ko pa diyan ang unang rubber shoes na binili ko sa pera ko (isang linggo bago mag-edsa dos at nabinyagan nung martsa mula up hanggang edsa shrine). nung isang linggo lang napagdesisyunan ko nang i-retire ang rubber shoes na 'yun matapos muntik nang lumabas ang paa ko sa pudpod na swelas.

inatake lang ako ngayon ng pangungulila sa mga dating kasa-ksama sa mga habulan at hagaran.